
در کارزارهای انتخاباتی آمریکا، تبلیغات همیشه به سخنرانیها، پوسترها و آگهیهای تلویزیونی محدود نبوده است. گاهی یک دکمه کوچک که روی لباس نصب میشود، میتواند حامل پیامی سیاسی باشد، هواداری از یک نامزد را نشان دهد یا حتی ماجرایی را ثبت کند که مدتها پس از پایان انتخابات به فراموشی سپرده شده است.
مجموعهای شامل بیش از ۱۲۰۰ دکمه تبلیغاتی انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، بخشی از این تاریخ کمتر شناختهشده را زنده نگه داشته است. این مجموعه که در کالج مولنبرگ نگهداری میشود و از طریق پایگاه دیجیتال JSTOR در دسترس قرار گرفته، نمونههایی از انتخابات اواخر قرن نوزدهم تا رقابتهای سیاسی معاصر را در بر میگیرد.
بررسی این اشیا نشان میدهد که تاریخ تبلیغات انتخاباتی تنها تاریخ شعارها و وعدههای سیاسی نیست؛ بلکه تاریخ بازاریابی، فرهنگ عامه، رقابتهای شخصی و تلاش احزاب برای جلب توجه رأیدهندگان نیز هست.
استفاده از اشیای تبلیغاتی در سیاست آمریکا سابقهای طولانی دارد. در دوران نخستین ریاستجمهوری این کشور، دکمهها و وسایل یادبود برای گرامیداشت رئیسجمهور و نشاندادن وفاداری سیاسی به کار میرفتند. با گذشت زمان، این اشیا به ابزارهایی برای حمایت مستقیم از نامزدها تبدیل شدند.
نقطه عطف مهم در تاریخ دکمههای انتخاباتی به انتخابات سال ۱۸۹۶ بازمیگردد؛ زمانی که ویلیام مککینلی، نامزد جمهوریخواهان، با ویلیام جنینگز برایان، نامزد دموکراتها، رقابت میکرد.
پیشرفت در فناوری تولید دکمههای سلولوئیدی، امکان ساخت نمونههای ارزانتر و تولید انبوه آنها را فراهم کرد. در این شیوه، تصویر یا نوشته روی یک قطعه فلزی قرار میگرفت و لایهای از سلولوئید از آن محافظت میکرد. این فناوری به تولید دکمههایی انجامید که شباهت زیادی به نمونههای رایج امروزی دارند.
دکمههای این دوره فقط نام نامزد را نمایش نمیدادند؛ گاهی تصویر چهره او یا نماد حزب سیاسی نیز روی آنها دیده میشد. برای نمونه، فیل جمهوریخواهان که نماد این حزب است، در برخی از یادگارهای انتخاباتی مککینلی به چشم میخورد.
تولید انبوه چنین اشیایی، تبلیغات سیاسی را به بخشی از زندگی روزمره مردم وارد کرد. هواداران میتوانستند بدون حضور در یک گردهمایی یا شنیدن سخنرانی، حمایت خود را در فضای عمومی نشان دهند.
این تغییر، نمونهای از پیوند سیاست با فرهنگ مصرفی بود؛ پیوندی که در دهههای بعد با گسترش رادیو، تلویزیون و تبلیغات تجاری پیچیدهتر شد.
یکی از جالبترین ویژگیهای این مجموعه، تکرار شعارها در دورههای مختلف است. برخی عبارتها چنان در حافظه سیاسی آمریکا ریشه دواندهاند که نامزدهای متفاوت، با فاصله چند دهه، دوباره به سراغ آنها رفتهاند.
شعار «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» نمونهای شناختهشده از این پدیده است. این عبارت در کارزار رونالد ریگان در سال ۱۹۸۰ استفاده شد و بعدها در رقابتهای انتخاباتی دونالد ترامپ نیز به یکی از شعارهای اصلی تبدیل شد.
در ادامه، شعار «آمریکا را بزرگ نگه داریم» نیز در تبلیغات مربوط به تلاش برای انتخاب مجدد نامزدهای جمهوریخواه دیده شد. این نمونهها نشان میدهند که شعارهای سیاسی همیشه از صفر ساخته نمیشوند؛ گاهی نامزدها با استفاده از عباراتی آشنا میکوشند حس تداوم، نوستالژی یا بازگشت به دورهای مطلوب را در رأیدهندگان تقویت کنند.
تکرار شعارها البته به معنای یکسانبودن معنای سیاسی آنها نیست. هر نامزد، عبارت قدیمی را در بستر تاریخی و اجتماعی زمان خود به کار میگیرد و ممکن است معنایی متفاوت به آن بدهد.
این پدیده در کارزارهای دیگر نیز دیده میشود. شعارهایی مانند «ما کندی را میخواهیم» یا «ما جانسون را میخواهیم» در دورههای مختلف بازتاب پیدا کردند و نمونههای بعدی نیز از ساختاری مشابه بهره بردند.
از منظر تبلیغات، چنین تکرارهایی یک مزیت مهم دارند: پیام آشنا سریعتر شناخته میشود و بهآسانی در حافظه باقی میماند. در مقابل، تکرار یک شعار میتواند پرسشی نیز ایجاد کند: آیا نامزد جدید واقعاً برنامهای متفاوت ارائه میدهد یا صرفاً از سرمایه نمادین یک عبارت قدیمی بهره میبرد؟
همه دکمههای انتخاباتی برای انتقال پیامهای جدی سیاسی ساخته نشدهاند. برخی از آنها بیشتر به شوخیهای تبلیغاتی شباهت دارند.
در انتخابات سال ۱۹۷۲، دو دکمه با عبارتهای «نیکسون، بله؛ ژله، نه» و «مکگاورن، بله؛ ژله، نه» تولید شد. در نگاه نخست، ممکن است تصور شود که این شعارها به اختلافی سیاسی درباره نوعی محصول غذایی اشاره دارند؛ اما ماجرا بسیار سادهتر بود.
«No Jelly» نام یک خوراکی جدید بود که از کره بادامزمینی، برنج پفکرده و شکلات تهیه میشد. تولیدکنندگان آن از فضای انتخاباتی برای جلب توجه عمومی استفاده کردند و نام دو نامزد رقیب را در کنار نام محصول قرار دادند.
در واقع، انتخابات به بستری برای بازاریابی تبدیل شده بود؛ فرصتی که در آن حتی یک محصول خوراکی نیز میتوانست با استفاده از نامهای سیاسی به تیتر رسانهها راه پیدا کند.
این نمونه مرز میان تبلیغات سیاسی و تجاری را بهخوبی نشان میدهد. در فضای رقابت انتخاباتی، توجه عمومی خود به کالایی ارزشمند تبدیل میشود و کسبوکارها میکوشند از آن بهره ببرند؛ حتی اگر محصولشان ارتباط مستقیمی با سیاست نداشته باشد.
در آوریل ۱۹۶۲، ماجرایی درباره جان اف. کندی، رئیسجمهور وقت آمریکا، به شکلگیری یکی از عجیبترین یادگارهای سیاسی آن دوره انجامید.
کندی در جریان مذاکراتی پرتنش درباره قیمت فولاد، از رفتار مدیران شرکتها ناراضی بود. طبق گزارشی که در آن زمان منتشر شد، او در گفتوگو با دستیارانش با لحنی تند درباره صاحبان کسبوکار صحبت کرده بود.
بری گلدواتر، سیاستمدار جمهوریخواه که از رقیبان احتمالی کندی در انتخابات بعدی به شمار میرفت، از این ماجرا برای یک حرکت تبلیغاتی استفاده کرد. او پیشنهاد تشکیل باشگاهی با نامی توهینآمیز را مطرح کرد؛ عنوانی که از عبارت انگلیسی Sons of Bitches گرفته شده بود و بهصورت اختصاری روی دکمههای تبلیغاتی ظاهر میشد.
این ایده بهسرعت در میان برخی جمهوریخواهان طرفدار پیدا کرد و دکمههای مربوط به آن در دست افراد مختلف دیده شد.
اهمیت این ماجرا در محتوای سیاسی عمیق آن نبود، بلکه در تبدیل یک جمله خصوصی و عصبانیت رئیسجمهور به ابزاری برای تمسخر و بسیج سیاسی قرار داشت. این نمونه نشان میدهد که در رقابتهای انتخاباتی، حتی یک اظهار نظر غیررسمی نیز میتواند از زمینه اولیه خود جدا شود و به نمادی سیاسی تبدیل گردد.
یکی دیگر از داستانهای عجیب این مجموعه به جو اسمیت بازمیگردد؛ شخصیتی که نه سیاستمدار واقعی بود و نه نامزد رسمی ریاستجمهوری، اما نامش به بخشی از یک کارزار انتخاباتی راه یافت.
در گردهمایی جمهوریخواهان سال ۱۹۵۶، تری کارپنتر، نمایندهای از ایالت نبراسکا، با نامزدی دوباره ریچارد نیکسون برای معاونت ریاستجمهوری مخالف بود. او در اقدامی اعتراضی، نام جو اسمیت را بهعنوان گزینهای جایگزین مطرح کرد.
اسمیت شخصیتی ساختگی بود. کارپنتر با این حرکت میخواست نشان دهد که آیا فرایند انتخاب نامزدها واقعاً باز و رقابتی است یا تصمیمها از پیش گرفته شدهاند.
اما داستان به همینجا ختم نشد. دموکراتها این نام را به فرصتی برای تبلیغات خود تبدیل کردند. جو اسمیت به نمادی از شهروند عادی بدل شد؛ فردی که به باور آنان، سیاستمداران جمهوریخواه او را نادیده گرفته بودند.
آدلای استیونسون، نامزد دموکراتها، نیز از این ایده بهره برد. نام جو اسمیت در برنامههای تبلیغاتی و فعالیتهای کارزار او ظاهر شد و حتی نام هواپیمای انتخاباتیاش برای مدتی به «اکسپرس جو اسمیت» تغییر کرد. در جریان این تبلیغات، افراد واقعی با نام جو یا جوزفین اسمیت نیز در برنامهها حضور یافتند.
این داستان نمونهای از آن است که چگونه یک حرکت اعتراضی کوچک میتواند از کنترل مبتکر خود خارج شود و معنایی تازه پیدا کند. جو اسمیت که ابتدا برای زیر سؤال بردن روند انتخاباتی مطرح شده بود، در نهایت به ابزاری برای نمایش همبستگی با شهروندان عادی تبدیل شد.
یکی از مهمترین داستانهای این مجموعه به انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۹۶۰ مربوط میشود؛ رقابتی میان ریچارد نیکسون و جان اف. کندی که نهتنها خود نامزدها، بلکه همسرانشان را نیز در مرکز توجه رسانهها قرار داد.
در آن انتخابات، دکمههایی با عبارت «پت برای بانوی اول» در حمایت از پت نیکسون تولید شدند. این دکمهها از جهتی قابلتوجه بودند: آنها نشان میدادند که همسر یک نامزد میتواند به چهرهای مستقل در تبلیغات انتخاباتی تبدیل شود، نه صرفاً همراهی در حاشیه فعالیتهای سیاسی شوهرش.
البته استفاده از نام همسران نامزدها پیشتر نیز سابقه داشت. برای مثال، در دوره دوایت آیزنهاور، دکمههایی با شعار «ما مامی را میخواهیم» در حمایت از مامی آیزنهاور تولید شده بود. اما در کارزار نیکسون، حضور پت نیکسون ابعاد برجستهتری پیدا کرد.
او فقط موضوع شعارهای تبلیغاتی نبود؛ سخنرانی میکرد، در برنامههای عمومی حضور مییافت و هوادارانش حتی هفتهای را در اکتبر ۱۹۶۰ به نام او نامگذاری کردند.
رسانهها نیز از این تحول استقبال کردند. برخی گزارشها رقابت میان پت نیکسون و ژاکلین کندی را برجسته میکردند؛ زنی که در آن زمان کمتر از همسر رقیبش در انظار عمومی ظاهر میشد و باردار بود.
با این حال، این رقابت هیچگاه به مناظرهای رسمی میان دو زن تبدیل نشد. پس از مناظره تلویزیونی معروف همسرانشان، ایده برگزاری مناظرهای میان پت نیکسون و ژاکلین کندی مطرح شد؛ اما پت نیکسون آن را نپذیرفت. او معتقد بود رسانهها احتمالاً بهجای مسائل مهم، بر ظاهر و پوشش زنان تمرکز خواهند کرد.
این واکنش، تناقضی را در پوشش سیاسی زنان آشکار میکرد: از یک سو، حضور عمومی همسران نامزدها رو به افزایش بود؛ از سوی دیگر، رسانهها اغلب آنان را از دریچه لباس، ظاهر و نقش خانوادگی ارزیابی میکردند.
در دهههای بعد، حضور فعالتر همسران نامزدها در کارزارهای انتخاباتی به امری عادیتر تبدیل شد. دکمههای پت نیکسون، از این منظر، تنها یادگاری از یک رقابت انتخاباتی نیستند؛ بلکه نشانهای از تغییر تدریجی نقش همسران نامزدها در سیاست آمریکا به شمار میروند.
ارزش تاریخی دکمههای انتخاباتی فقط به نامهایی که روی آنها درج شده محدود نمیشود. این اشیا اطلاعاتی درباره شیوههای تبلیغات، فناوری تولید، طنز سیاسی، رقابت حزبی و برداشت جامعه از نامزدها در اختیار پژوهشگران قرار میدهند.
یک دکمه میتواند نشان دهد که کدام شعار برای جلب توجه عمومی مناسب تشخیص داده شده، چه نمادهایی برای معرفی یک حزب به کار رفتهاند یا چگونه موضوعی حاشیهای به بخشی از کارزار تبدیل شده است.
این اشیا همچنین امکان مقایسه میان دورههای مختلف را فراهم میکنند. وقتی دکمهای از انتخابات ۱۸۹۶ در کنار نمونهای از انتخابات ۲۰۲۰ قرار میگیرد، میتوان تغییرات طراحی و فناوری تبلیغات را مشاهده کرد؛ در عین حال، تداوم برخی الگوها نیز آشکار میشود.
نامزدها همچنان از شعارهای کوتاه و قابلحفظ استفاده میکنند، نمادهای حزبی همچنان اهمیت دارند و شوخی یا حمله به رقیب همچنان میتواند به ابزاری برای جلب توجه تبدیل شود. ابزارهای انتقال پیام تغییر کردهاند، اما بسیاری از اصول رقابت سیاسی پابرجا ماندهاند.
تاریخ انتخابات معمولاً از طریق نتایج رأیگیری، سخنرانیهای نامزدها، مناظرهها و تصمیمهای دولتها روایت میشود. اما اشیای کوچکی مانند دکمههای تبلیغاتی میتوانند لایه دیگری از این تاریخ را آشکار کنند؛ لایهای که به زندگی روزمره، شوخیهای سیاسی و شیوههای ارتباط نامزدها با مردم مربوط است.
داستان «جو اسمیت» نشان میدهد که یک اعتراض نمادین چگونه میتواند به ابزار تبلیغاتی تبدیل شود. ماجرای «باشگاه عوضیها» از تبدیل خشم سیاسی به طنز انتخاباتی پرده برمیدارد. دکمههای «پت برای بانوی اول» نیز تغییر تدریجی جایگاه همسران نامزدها را در فضای عمومی ثبت کردهاند.
این نمونهها یادآور نکتهای مهماند: سیاست فقط در نهادها و تصمیمهای رسمی جریان ندارد. سیاست در فرهنگ عامه، کالاهای روزمره، شعارهای کوتاه و حتی شوخیهایی که مردم به سینه میزنند نیز حضور دارد.
گاهی برای فهمیدن یک دوره تاریخی، لازم نیست به سراغ سندی محرمانه یا سخنرانیای مشهور برویم؛ یک دکمه کوچک نیز میتواند داستانی بزرگ در خود داشته باشد.