آن زمان که این کالبد خاکی را بشکافیم درون آن رویاهای مرگباری را می ببینیم. ترس از همین رویاهاست که عمر مصیبت بار را اینقدر طولانی میکند؛ زیرا انسان اگر یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می تواند خود را آسوده کند، کیست که در مقابل ظلم ظالم، تفرعن جابر، تکبر متکبر و دردهای عشق شکست خورده و رنج هایی که لایقان صبور از دست نالایقان می بینند، تن به تحمل دهد؟
تفکر و تعقل همه ما را ترسو می کند و عزم و اراده هرگاه با افکار احتیاط آمیز توام گردد رنگ می بازد و صلابت خود را از دست می دهد و به مثابه همین خیالات بلند، عمر مصیبت بار آنقدر طولانی می شود...
