دیالوگها

از جمله دیالوگ هایی که دوست داشتم:

تلخی با قند شیرین نمیشه؛ شب رُ باید بی چراغ روشن کرد. مادر

طغای مرد جنگ است؛ نه مرد سیاست. سربداران

آنچه من میخواهم یک شمشیر مرصّع نیست. یک شمشیر برّان است. سربداران

-شیخ حسن را یافتی؟

+ مرده.

-جسدش را برایمان آوردی؟

+ لاشخوران زودتر از من رسیده بودند.

-لاشخوران ِ هرزه گو را از جانب من به طعامی دیگر دعوت کردی؟

+ دستور نداشتم.

-باید می کردی. سربداران

تو سلطان بانوی مایی یا سلطان بانوی وزیر اعظم؟ سلطان و شبان

عزم شکار ناب کن. هزار دستان

جماعت ِ خواب، اجتماع ِ خواب زده، جامعه چُرتی. هزار دستان

-تو لشکر شام را باور می کنی؟

+من اناری را باور می کنم که در دست می فشارم. امام علی

عقلم را به اسبم سپردم و چشمهایم را به فرداهای دور؛ اما دلم را برای تو نگاه می دارم؛ دخترک سیاه چَشم ِ عالم آشوب؛ عروس مرگ؛ قُطام. امام علی