روز سختی داشتم. از تصادفم دو هفته ای میگذره و ماشین هنوز توی پارکینگ راهنمایی رانندگی دلیجانه. باید اول برم پاسگاه اون آبادی که نزدیکش تصادف کردم به نام هستیجان و رضایت بدم. بعد اونها نامه ای مینویسند برای اداره راهنمایی و رانندگی. بعد باید ماشینو با جرثقیل یا یدک کش بیارم اصفهان برای تعمیر...
تقریبا حقوق ۶ ماه پارسالم رو باید خرج تعمیر ماشین کنم...
انقدر از اول سال ناراحتی کشیدم که واقعا جونی برام باقی نمونده...بیماری نزدیکان، قرص اشتباهی خوردن بابا، تصادف ناجور من، این شغل مزخرف و همکاران عقده ای و رئیس تازه به دوران رسیده، دوری از بستگان، تنهایی که ظاهرا قرار نیست تموم بشه، بی پولی و ... ردیف های اول لیست بدبیاری های امسالم رو تشکیل میده...
هر روز که از خواب بیدار میشم میگم خدای من، خالق من، بزرگوار، یه نشانه ای، علامتی، چیزی بفرست دلم قرص باشه...میدونم که اون میفرسته و من نمی بینم و این خیلی ناراحتم میکنه...
قبلا آدم بهتری بودم...
موقعیتهای خوبی داشتم ولی قدر ندونستم و خیلی چیزها رو با تصمیمهای خودم خراب کردم...
نمیدونم تا حالا کسی حسرت موقعیتهایی که خودش خراب کرده رو داشته یا نه...
وقتی دفترم رو توی زعفرانیه تاسیس کردم حتی یه موی سفید توی سرم نبود...الان توی این سن و سال و با این همه ادعا برای مبلغ اندکی که قبلا دو برابرش رو راحت به دست می اوردم باید ۶۰۰ کیلومتر از خونه دور باشم...
به هیچ وجه دخلم به خرجم نمیخونه...
چکار کنم خدایا؟ چرا توی همون تصادف منو نبردی از این دیار فانی؟ خیلی موقعیت تراژیکی بود...شیشه ماشینو شکستن و در ماشینو کندن و منو کشیدن بیرون و بعد از مدتی بیهوشی در بیمارستان به هوش اومدم و با کمال تعجب همه ترخیص شدم...فقط کمی کوفتگی و کبودی...همین....من موندم و یه فاجعه جدید...گرفتاری هام بیشتر شد و مسائل مالیم پیچیده تر...
خدایا، من میدونم که از من عاقل تری و البته مهربان تر...
بیا و توی این ماه رمضون بخاطر دل شکسته من، و بخاطر دل شکسته همه اونهایی که دوستت دارن یه کاری بکن...
خدایا، بیا و یا کار و بار منو درست کن و یا منو ببر...یه جوری با شرافت ببرم اگه این گزینه رو انتخاب کردی...کاری نکن که باعث ناراحتی بیشتر مامان دل نارک من بشی...یه جور خوبی این کارو تموم کن.
اگرم گزینه اول رو انتخاب کردی، به اسمم قسم میخورم اینبار دیگه قدرت رو بدونم و قدرش رو بدونم...
خدایا تو همیشه شاهد هر چیزی که به سرم اومد، هر چیزی که به سرم اوردم بودی...خدایا یادته بخاطر بابام چقدر توی این جاده کوفتی رفتم و اومدم...اونوقتها منو بیشتر دوست داشتی؟ حالا کمتر؟ خدایا، تو خدایی. تو خدامی. خدایا حالمو میبینی؟ منو تحویل بگیر، من آدم خوبیم، فقط عقلم کمه و خراب کاریم زیاد...بیا و یه بار دیگه خدایی کن...کجا میخوندم که بزرگی گفته بود: نجاتم میدهی آیا و راهم میدهی آیا؟
حالا میفهمم اون فرد در اون لحظه چه حالی داشته، یا بهتر بگم خیال میکنم میفهمم.
مهربانا، همه تعریف میکنن که یه روز یه اتفاق خوب چجوری همه چیزو براشون درست کرده...خونه خریدناشون، زن گرفتناشون، بچه دار شدناشون، پولدار شدنشون...خدایا، میدونم که چیزی که ازت میخوام در توان هیچ کسی نیست. فقط و فقط تو میتونی در یه زمان کم کار بزرگی بکنی...خدایا دلت میاد کار منو راه نندازی؟ اشک و آهمو میبینی؟ بیا و بزرگی کن...بیا و لطف کن...