مادرم همیشه دوست داشت ما کتاب خون بشیم. به این امید که تهاجم فرهنگی محتوای غربی رومون تاثیر نذاره. حداقل خودش اینطوری فکر میکرد.? واسه همین شروع به خرید کتابهای ستارگان ادبیات فارسی کرد. ✨✨
هر کتابی میخرید رو خودش اول می خوند بعد به ما میداد. من و خواهر بزرگم و داداش کوچیکم با هم مینشستیم روی زمین و یه کتاب رو نوبتی میخوندیم و دو نفر دیگهمون گوش می کردن.
???
نمیدونم چرا مادرم کتاب های آقای جلال آل احمد رو انتخاب کرده بود. ولی فکر کنم از همون اول متوجه شده بود که باید در مسیر آگاهی ما اندکی انگشت مداخله رو وارد کنه وگرنه ممکنه که ما بریم تو در و دیوار.?
اصلا من همون اول هم حس کرده بودم که کتابها یه حالت خاصی دارن. یهو وسط جملههاش به اندازه یکی دو کلمه سفید بود. اول فکر کردم خطای چاپی باعث شده. ولی بعدا فهمیدم که مادر انگشت و ناخن مبارک رو به زبان، تَر میکنن و کلماتی که مناسب مون نیست رو سانسور میفرماین.??
وسط همه کلماتی که حذف شده بود، متاسفانه یکیش جا افتاده بود انگار??
یه جایی از داستان زن زیادی یکی به اون یکی کلمه دَیوس رو اینطوری میگه: فلانیِ دَیوسِت
ما هم از همه جا بی خبر میخوندیم: دیوَست (دیو است)
آخه دیو که مال شاهنامه بود. اینجا چیکار می کنه؟!
هیچی دیگه واسه خودمون اسکل شده بودیم.??
که آخر سر بعد از پونزده شونزده بار خوندن دیگه فهمیدیم چی میگه ???
اما حتی تا چند ماه بعد از این من متوجه سانسور های مادر جان نشده بودم. ولی وقتی فهمیدم، فکر کنم کتاب دوم یا سوم جلال بود که دیگه تصمیم گرفتم کتابایی که مامان هدیه میده رو دیگه نخونم ??
کتابهای جلال برام فان بود، آخه اونطوری صحبت میکرد که هیچوقت ما توی خونه و بیرون اینطوری حرف نمیزدیم. تازه سانسور مادر جان هم باعث شده بود که کنجکاوی ما برانگیخته بشه و بجای خوندن اصل داستان دنبال تیکهها و متلکهاش بگردیم.??
پایان