مصائب مسیح...
یادم میاد توی دبستان، بچهها منو به خاطر اسمم مسخره میکردن و جلوم میایستادن و روی سینهشون علامت صلیب میکشیدن و بهم میخندیدن. بعد که من به این کارهاشون اعتراض میکردم، مبصرهای کلاس، اسم منو جزو بدها مینوشت و بعد معلم میومد و با کابل برق مشکی رنگی میزد کف دستهام.
تمامی عیدهای مناسبتی که میشد، چند نفر از بچهها رو دعوت میکردن سر صف و بهشون هدیه میدادن. من همیشه دوست داشتم هدیه بگیرم. ولی خب...
اسمم توی لیست اسامی که بخاطرشون هدیه میدادن، نبود.
توی دوران راهنمایی، دبیرستان و دانشگاه این شیوه تغییر کرد. بعضیا میگفتن: حضرت مسیح که زیبا بود. پس تو چرا زشتی. چرا اسمتو گذاشتن مسیح؟
بعد که اون خانم خبرنگار مشهور شد، حرفها به این سمت رفت که با فلانی فامیل هستی؟ اونو میشناسی؟
حتی یه بار توی محل خدمت سربازی از پشت بلندگو به جای اینکه اسم و فامیل منو صدا کنن، به اشتباه اسم و فامیل اون خبرنگار رو گفتن.
من تا ده سالگی جنوب کشور زندگی کردم و بعد از اون، اومدیم کرج و الان چهار سال هست که تهران زندگی میکنم. توی تمام این سالها، آدما واکنشهای مختلفی به شنیدن اسمم داشتن...
برای همین وقتی به سال نوی میلادی و سالروز تولد مسیح نزدیک میشیم. اصلا خوشحال نیستم و حس خوبی ندارم. چون همه اون خاطرات بد، یه دور برام بازپخش میشه.
میبینم که به هموطنای ارمنی تبریک گفته میشه و حتی بعضیا که ارمنی نیستن، خودشون جشن میگیرن. امیدوارم اینها، همونایی نباشن که این غم رو توی دل من گذاشتن... چون واقعا خوشحال میشم وقتی میبینم آدما شادی میکنن.
قصه رو تموم کنم
داشتن این اسم داستانهای زیادی سر من آورد. امیدوارم یاد بگیریم و به نسل بعد یاد بدیم که کوچکترین رفتار اشتباه، زخمهایی به آدما میزنه که شاید هیچ وقت جبران نشه...
.