خاطره ای از یک نمایش - قسمت سوم
جریان مبهم یک خانه ویلایی
حالا که اجرای جدید احمد حامدی عزیز شروع شده، میخوام خاطره خودم از اولین نمایشی که با بازی و کارگردانی ایشون دیدم رو تعریف کنم.
عموما در زمان انتخاب نمایشهای تئاتر، عکسهای اون و سالنی که اجرا در آن روی صحنه میره برام از اهمیت بالایی برخوردار بود.
البته در مورد این پارامترها بگم که، بعدا فهمیدم تا حدی باید تعدیل بشن و صرفاً خوب بودن یک اجرا منوط به عکس های خوب یا یک سالن مشهور اجاره رفتن نیست. حتی ممکنه یک اجرای خوب پوستر خوبی هم نداشته باشه.
این اجرا، بر خلاف اجراهایی که تا آن موقع دیده بودم، داستان متفاوتی رو تعریف میکرد. روایتی متفاوت به سبکی متفاوت. داستانی که بسیار تاثیرگذار بود، اما با مایههای طنز و جذاب میتونست موضوع اصلی داستان رو که در مورد یک بیمار روانی بود، جذاب نگه داره.
گریم های بسیار سنگین و خوب طراحی شده به همراه طراحی لباس و موزیک و طراحی صحنه جذاب توی یک سالن بزرگ، به من تجربه خیلی خوبی از دیدن این اجرا منتقل می کرد.
ضمن اینکه بازی خیلی خوب همه بازیگرها در کنار هم، تاثیر لحظات شاد و غمگین رو دوچندان میگردد. و باعث میشد درک بهتری نسبت به موضوع اصلی داستان داشته باشیم.
به ندرت پیش میاد که با سختگیری شدیدی که در انتخاب اجراها داشتم و دارم، اجرایی رو بیش از دوبار تماشا کنم. اما این کار بسیار خوب رو اگر اشتباه نکنم حدود ۴ بار دیدم. حتی اون رو به عنوان پیشنهادی برای کسی که می خواست برای اولین بار دیدم نمایش تئاتر رو تجربه کنه، مطرح کردم.
با این اجرای خوب تمامی اجراهای بعدی احمد حامدی رو با نگاهی پرتوقع تر از قبل و امیدوارانه تر نگاه کردم. احمد حامدی تونست با کارگردانی خیلی خوب و همچنین بازی خیلی خوب خودش، اثرگذاری بالایی رو برای من داشته باشه.
من برای احمد حامدی در کار جدیدش آرزوی موفقیت می کنم هرچند می دونم که با توجه به توانایی که داره میتونه کارهای خیلی بزرگی انجام بده. شاید جای تعجب باشه که افرادی با این استعداد از حمایت کمی برخوردار هستند. و برای تئاتر ایران روزهای را آرزو می کنم که استعدادها بیشتر از مسائل حاشیهای مورد توجه قرار بگیرن.
.