هنوز ده سالم نشده بود که بیماری سرخجه تمام بدنم رو پوشوند و این بیماری مصادف بود با سفر من، مادرم، خواهر و برادرم به مسجد سلیمان و دیدار از خانواده مادری. دوران بیماری خیلی برام سخت بود. شب ها از شدت سوزش پوستم از خواب میپریدم.
بگذریم...
روزای آخری بود که ما در مسافرت بودیم و من دیگه حالم رو به بهبودی بود و جای لکه های پوستی داشت کم رنگ میشد. پدرم از بندر اومد و قرار بود که ما رو به خونه برگردونه. عمه بزرگترم هم که توی همون شهر زندگی میکرد به همراه همسرش به عیادت من اومدن. و همراه خودشون یه اسباب بازی خیلی قشنگ آوردن. یه کامیون اسباب بازی که قرمز و زرد بود.
نمیتونم بگم که چقدر خوشحال بودم. اما همون لحظهای که داشتیم از در خونه مادربزرگم خارج میشدیم که سوار ماشین بشیم، پدرم گفت که مسیح تو دیگه بزرگ شدی و این ماشین اسباب بازی برای بچههاست. منم که توی اون سن به تایید و حمایت پدرم خیلی نیاز داشتم، اون ماشین رو به داوود (پسرداییم) دادم.
از اون روز تا الان که حدود 32-33 سال سن دارم، بارها شده که برای نشون دادن بزرگتر بودن خودم، چیزایی که خیلی دوست شون داشتم رو به دیگران دادم. چیزایی که برای خودم خیلی با ارزش بودن. و هر بار که این کار رو انجام دادم، صدایی در درونم فریاد میکشید که مسیح این کار رو نکن من اون وسیله رو خیلی دوست دارم، اما متاسفانه در من چیزی کاشته شده بود و اون صدا رو با بیرحمی تمام، خفه میکرد.
یه چیز دیگه هم در وجود من شکل گرفت. اینکه دیگه بازی نکنم. اینکه دیگه اگه اسباب بازی دوست دارم، در موردش صحبتی نکنم و حتی تهیه ش نکنم. و به مرور کودک درون من توی عمیق ترین قسمت وجودم دفن میشد. حتی گاهی که بازی کامپیوتری میکردم، از شدت شوق انقدر زمان طولانی رو صرفش میکردم که دیگه خسته و کوفته میشدم. تازه بعدش هم صدای سرکوبگر درونیم بهم میگفت که با بازی کردن داری وقتت رو تلف میکنی، منم اون بازی رو از روی سیستمم پاک میکردم.
گاهی فکر میکنم، گفتن اون جمله که کلا 3 ثانیه بیشتر طول نکشید، چه تاثیر وحشتناک و چه هزینهای رو به من در زندگی وارد کرد. برای همین همیشه به دوستان و اطرافیانم میگم، که حواستون باشه چطور با آدمها حرف میزنید. چون کوچکترین حرف نابجا میتونه روح یک نفر رو نابود کنه. و تغییری در زندگیش ایجاد کنه که برگشت پذیر نباشه. حتی اگه بتونه به تنهایی، یا با کمک مشاور و روانشناس در برابر این اتفاق تلخ مقاومت کنه، هیچ وقت جای این زخم در وجودش ترمیم پیدا نمیکنه.
لطفا... خواهش میکنم
به هیچ کسی توی زندگیتون نگید بزرگ شدی
بذارید هر کسی، هر چقدر که دوست داره
کودک بمونه
و
بچگی کنه
ممنونم.