اواسط ماه شهریور سال ۱۳۹۷ که هوا رو به خنکی می رفت، از طرف یکی از دوستانم در آن زمان به دیدن اجرای تئاتر دعوت شدم. اجرایی که هنوز بعد از چند سال، آرزو میکنم کاش میشد و فرصت بود که اون رو دوباره ببینم.
از این جهت میگم بازگشت به تئاتر که اولین تجربه دیدن اجرای تئاتر برام در زمان دانشجویی اتفاق افتاد اما متاسفانه تجربه خوبی نبود هرچند که داستان اون اجرا رو به خوبی به خاطر دارم.
به تئاتر، با اجرای خیره کننده نمایش هملت اثر شکسپیر به کارگردانی میکاییل شهرستانی بازگشتم. و تا مدتها بعد و حتی امروز، خیلی از اجراهایی که تا الان به دیدنش رفتم رو از هر جهت، با کیفیت این نمایش مقایسه میکنم و اگر نگاه نقادانه ای به نمایش های تئاتر دارم، اجراهایی خوب از این دست رو به عنوان مرجع قرار میدم.
از کیفیت طراحی حرکت لباسها صحنه موسیقی قدرت بیان و بازی خوبه بازیگران رو نمیشه به هیچ طریقی، اونطوری که باید و شاید تعریف کرد. اما اینطور بگم که همه اینها در کنار رفتار بی نظیر جناب آقای شهرستانی در این اجرا و بعد از اون، همیشه در ذهن من باقی ماند.
پس از خروج از سالن نمایش من به سراغ کارگردان رفتم، که البته آن زمان ایشون رو نمیشناختم. در حقیقت مدتها بود از آخرین باری که ایشون رو در برنامههای تلویزیونی دیده بودم، می گذاشت.
خدمتشون رفتم و گفتم متشکرم استاد، و ایشان در کمال بزرگی و بزرگ منشی خودشون، ایستادن دست بر سینه و احترام گذاشتن و من رو شرمنده کردن و متقابلاً تشکر کردن.
ترکیب بازیگر ها یک شب در میون با هم تفاوت داشت و دو گروه بازیگر به روزهای زوج و فرد تقسیم شده بودند و هر شب، یکی از این گروهها اجرا رو انجام میداد.
در بین همه بازیگرها، مسعود آشوری نقش هملت را بازی میکرد. تصویر هملت در ذهن من با چهره و صدا و بازی مسعود آشوری پیوند خورده. و البته ناگفته نمونه همیشه دوست داشتم که هملت رو با بازی خود آقای میکائیل شهرستانی ببینم که متاسفانه فیلمی از اون دوران موجود نیست.
در کنار اجرای خیلی خوبه این تئاتر کتاب هملت رو هم مطالعه کردم، فیلم ها و نمایش های متعددی از این نمایشنامه رو دیدم. ولی همچنان در بین آثار ایرانی، هملت میکائیل شهرستانی تو ذهن من اثری جاودان است. برای همین همیشه از این اجرا به عنوان اولین تجربه تئاتر هم یاد می کنم.