آنها آمدند. آنها رفتند ...
اومدن آدما خیلی قشنگه، میان و قلبم رو با حضورشون گرم می کنن. یادگاری های قشنگ تو زندگی ما به جا میزارن. و لحظات خوشی رو برامون میسازن.
اما وقتی که تصمیم به رفتن میگیرن..
یهو یادشون میوفته که تا الان چه کارهایی برای بقیه انجام دادن و شروع میکنن به پس گرفتن تکتک چیزهایی که توی زندگی فرد مقابلشون رقم زده بودن.
یهو یادشون میوفته که یه موقعی لباس هاشون رو به دوستشون هدیه دادن. بهش پیام میدن که فلانی لطفاً اون لباسی که اون امروز بهت دادم رو برام پس بیار. یا بهش میگن که با پیک برام بفرست، چون دیگه دلشون نمی خواد همدیگه رو ببینن.
یادشون میوفته که قبلاً چقدر از دوستاشون تعریف کردن و جلوی بقیه ازشون حمایت کردن. و حالا شروع می کنن ازشون بد گفتن یا پشت سرشون حرف زدن.
موضوع اینجاست که با انجام همه این کارها و پس گرفتن همه اون چیزهایی که به همدیگه هدیه داده بودیم، نمیتونیم اثری که در عمق وجود همدیگه ایجاد کردیم رو از زندگی هم دیگه پاک کنیم.
شاید واسه همینه که آدم تصمیم میگیرن حالا که نمیتونن اثرات مثبت قبلی رو پاک کنن، پس اثر منفی جدیدی رو ایجاد میکنن. و این اثر منفی رو انقدر بزرگ و زیاد تولید میکنن که اثرات مثبت قبلی پیشش گم بشه.
اما بیاید صادقانه نگاه کنیم. ما در برهه ای از زندگی، در مسیر هم قرار گرفتیم و در کنار هم لحظاتی رو گذروندیم. از هم دیگه، چیزی یاد گرفتیم، به همدیگه محبت کردیم و همدیگرو دوست داشتیم. برای هم کارهایی کردیم. به هم لطف کردیم.
حالا راه ما از همدیگه جدا میشه، لازم نیست اثراتی که قبلاً در زندگی هم ایجاد کردیم رو تا قرون آخر پس بگیریم و نابود کنیم.
شاید ما هرگز یاد نگرفتیم که آدم ها در مسیر زندگی همدیگه مثل یک مسافر یا یک عابر هستن. هیچ کسی برای همیشه موندن، نمیاد.
حتی آدم هایی که برای تا ابد کنار هم بودن شون تلاش میکنن، در آخر، تنها مرگ هست که اونها رو از هم جدا میکنه. به قول یکی از دوستان انگلیسم که می گفت: مرگ برنده تمام جنگهاست.
مراقب اثرمون روی دل آدمها باشیم
اومدن و رفتن ما اتفاقی نیست...
.