قبل از اسلام در خورمیانه شهری با دره های زیادی به اسم اندر آب به وجود آمد که با دین اسلام یک جای خوشایند برای زندگی مردم بود. آنها به تدریج از دانش و هوشی که در طول زمان به دست آورده بودند، برخوردار شدند. اما در حال حاضر، آنها سواد ندارند و به عنوان یک جامعه روستایی در درهای کشیده شده از شرق به غرب زندگی میکنند.
در روستاهای اندر آب، مساجدی وجود دارد که امامانی به نام "عبدال" در آنها خدمت میکنند. اما متأسفانه آنها هم سواد کافی ندارند و نمیتوانند به خوبی بخوانند. این وضعیت موجب میشود که گاهی اوقات اشتباهاتی در خواندن اتفاق بیفتد. با این حال، آنها چند روزی را در یک مسجد مشغول تدریس و نماز خواندن میشوند و سپس به مسجد دیگری منتقل میشوند.
به منظور یادگیری خواندن و نوشتن، جوانان و آنهایی که علاقهمند به دستیابی به این مهارتها بودند، به مسجد جامع روستا اعزام میشدند تا به نحوی نشان دهند که ذهن و ایمان آنها سالم است. این راهحل با توجه به افسانهها و روایاتی که از گذشته به ما رسیده، برای مردم اندر آب بهترین راه حل به نظر میرسید.
اما زمانی که یک بیماری ناشناخته در روستاهای اندر آب شیوع پیدا کرد، زندگی مردم به خطر افتاد. این بیماری باعث میشد که آنها درد و رنج بسیاری را تحمل کنند و حتی گاهی اوقات جان خود را از دست دهند.