
بی صبرانه منتظر پاییزی بودیم که همه منتظرش بودند. منتظر باریدن باران، خیس شدن پنجره، صدای رعد و برق و تکه تکه شدن قلب ها از شنیدن صدایش، زرد شدن ماورایی درخت ها، بوی نارنگی، خزیدن زیر پتو، سرد بودن شیشه ماشین و کلی اتفاق سرد و خیس دیگر... .
حالا پاییز رسیده. بارانی و پالتو و لباس های پشمی مان آمده اند روی همه لباس ها و تا حالا که فقط بیست و یک روز از پاییز گذشته است، چندین بار باران باریده و هر روزش را بارانی پوشیده ایم و لااقل یک مرتبه هم سرما خورده ایم. منتظرش بودیم و توی جمع های دوستی و خانوادگی مان وقتی که عرق از پیشانی مان بیرون می زد، با آه می گفتیم که کی پاییز می رسد؟ اصلا گیریم که رسید، نکند مثل پارسال خساست کند و یک قطره هم از آسمان آبی نچکد. منتظرش بودیم تا با ماشین توی خیابان ها رانندگی کنیم و آهنگ های بارانی گوش کنیم. آهنگ هایی آرام، با ریتمی آهسته، سنتی و روان، جوری که سر راست می رود سراغ روح مان و با آن می رقصد.
پاییز مثل زنگ سوم کلاس، که خمیازه دارد و درس ها را کج و کوله می نشاند توی مغز، هوایش خواب دارد. دوست داری پتویی برداری، پنجره را بازکنی و در سرمای اتاق بخزی زیر پتو. دوست داری شب نشینی کنی با دست هایی که انار را برایت دانه می کند، به پوست می گیرد و گردوی تر می شکند.
من هم مثل شما منتظرش بودم و حالا درحالی که لباس آستین داری پوشیده ام و تو دماغی حرف می زنم و از دهان نفس می کشم، نشسته ام پای لپ تاب و دارم می نویسم، چون توی پاییز نوشتن هم هوای دیگری دارد... .
محدثه رضایی