اهميت نمادگرايي
در بحث نمادشناسي انتقال مطلب از طريق نماد سريع، تاثيرگذار و کم‌هزينه است. نمادشناسي به خاطر سخت بودن نوشتار بوجود آمده است.
در جهان هيچ چيز تمام معانيش محدود به شکل ظاهري نمي‌شود بلکه هر نمودي متضمن بودي است و براي هر ظاهري باطني وجود دارد. هنر مقدس هنريست که اشاره دارد به صورتهايي مثالي از عالم بالا که مربوط به معرفت وجود و هستي شناسي است.
نمادشناسي از دو نظر قابل بررسي است يکي در هستي شناسي، نظام کائني و مجموعه‌ي جهان آفرينش است که رسيدن از عالم ظاهر به باطن و راه يافتن به عالم غيب، حقيقت و بطن واقعي عالم معنا مورد نظر است و ديگري در بيان نمادين است که در قالب سخن، هنر وادب متبلور مي‌شود و به امري جز خود دلالت دارد.
بطور مثال فراماسونرها که يکي از نمادگراترين تفکرات موجود در دنيا را دارند، بيان مي‌کنند که با پرداختن به نمادهاي شيطاني ارتباط انسان با اجنه و شياطين بسيار جديتر خواهد شد.
در مقابل يکي ديگر از پرمعناترين و نمادگراترين مکاتب دنيا، مکتب اسلام است. بطور مثال: فريضه نماز، مراسم اربعين، هفت دور گردش حول کعبه، انگشتر عقيق، پيراهن مشکي و ... .
