
کانديداي 1400
بيوگرافي
نام کانديداي احتمالي: محمدجواد ظريف
تولد:17 دي 1338 تهران
تابعيت:غير از تابعيت ايران اطلاعاتي نيست
نسبت فاميلي با ساير مسئولين نظام: اطلاعاتي نيست
همسر:مريم ايمانيه
فرزندان: 2 فرزند
محل تحصيل فرزندان:هر دو تحصيل کرده خارج از کشور(ليسانس برق و فوق ليسانس مديريت بازار)دختر او ( طراح داخلي)
شغل فرزندان:پسر او (در حوزه مديريت بازار، کار مشاورهاي انجام ميدهد) دختر او (خانه دار)
مدارک تحصيلي و جايگاه دانشگاهي:
کارشناس و کارشناس ارشد روابط بين الملل از دانشگاه سانفرانسيسکو
کارشناس ارشد مطالعات بين المللي از دانشگاه دنور
دکتراي حقوق و روابط بين الملل از دانشگاه دنور
مشاغل و پست هاي مديريتي:
مشاور سرکنسولگري ايران در سانفرانسيسکو (59-57)
مشاور سياسي، رايزن و کاردارنمايندگي ايران در سازمان ملل (67-61)
مشاور وزير امور خارجه وقت- دکتر ولايتي (67-68)
سفير و معاون نماينده دائم نمايندگي ايران در سازمان ملل (71-68)
معاون حقوقي و روابط بين الملل وزارت امور خارجه (81-71)
دستيار ارشد وزير امور خارجه (89-86)
وزير امور خارجه ايران در دولت يازدهم و دوازدهم (تاکنون-92)
معاون بين الملل دانشگاه آزاد
عضو هيئت علمي دانشگاه تهران
مدرس دانشگاه
مسئوليت در مجامع بين المللي:
رئيس کميته حقوقي مجمع عمومي چهل و هفتم سازمان ملل متحد در نيويورک (سال 71)
رياست کميته نگارش اجلاس آسيايي حقوق بشر را در بانکوک (سال 72)
رئيس اجلاس افتتاحيه کنگره حقوق بين الملل ملل متحد در نيويورک
رياست اجلاسها و نشستهاي متعددي مانند کميته حقوقي مشورتي آسيايي – آفريقايي
سخنگو و رياست کميته سياسي هشتمين اجلاس سران کنفرانس اسلامي تهران
رياست کميته کارشناسان اعتماد سازي،کميته سياسي دوازدهمين اجلاس سران غيرمتعهدها در دوربان
رياست سمپوزيوم اسلامي گفتگوي تمدن ها
رياست کميسيون خلع سلاح ملل متحد
رياست کنفرانس آسيايي نژادپرستي و تبعيض نژادي
رياست کميته متخصصان گفتوگوي تمدنها در جده
رياست کميسيون فرهنگي يونسکو در نيويورک
معاون مجمع عمومي سازمان ملل متحد (84-82)
فعاليت هاي تشکيلاتي :
دريافت نشان لياقت و مديريت درجه يک از سوي آقاي روحاني
دريافت عالي ترين نشان دولتي بوليوي در قدرداني از کار و اهتمام و تعهد براي نزديکي دو ملت ايران و بوليوي
مهمترين مواضع سياسي
جريان سياسي:
با عقبه فعاليتي که او دارد و اگرچه او اذعان ميکند که سياست خارجي سمت و سوي جناحي ندارد اما باتوجه به مشي فکري و عملکرد فاحشي که در اين پست به ويژه در دولت تدبير و اُميد داشته است؛ او را منتسب به جريان اعتدالگرا که وابستگي مسلمي به اصلاحات دارد، مي نمايد.
تحليل مبتني بر شاخصها (منظومه فکري مقام معظم رهبري)
محمد جواد ظريف، وزيري که سهم بسزايي در تاريخ مذاکره با شيطان بزرگ داشت. او با وجود آنکه ديپلمات کهنه کاري است اما علم و تجربهاش در مقابل بصيرت امام که حاکي از عدم اعتماد به شيطان بزرگ بود به زانو درآمد. اعتقاد راسخ او به تعامل با غرب در برجام تجلي يافت و اين در حالي است که باوجود تلاش بسيار براي فرجام برجام که تدبير، اُميد را به آن گره زده بود؛ نتيجهاي که انتظار ميرفت حاصل نشد. او کار خود را مذاکره بيان ميکند، غافل از آن که دشمن امروز پاي ميز مذاکره همان دشمن کمک کننده به رژيم بعث عراق و رقم زننده جنگ تحميلي و يا مسئول مستقيم ترور سردار دلها و يا... است.
براساس يکي از شاخصها اصلح بايد ضمن دارا بودن نقاط قوت رئيس جمهور قبلي، ضعفهاي او را نداشته باشد. اگر اعتماد به دشمني که همواره و به انحاي مختلف از هيچ تلاشي در جهت آسيب و ضربه به ملت و کشور فروگذار نبوده است نقطه ضعف رئيسجمهور قبلي و همفکران او عليالخصوص وزير امور خارجه او محسوب کنيم؛ چگونه ميتوان به کسي که در سمت وزارت سهم قابل توجهي در معطلي کشور از رشد و پيشرفت و ... داشته، اُميد سازندگي آينده کشور را در جايگاه رياست جمهوري داشت؟ بديهي است که مبتني بر منويات رهبري براي رفع تحريم بايد تلاش نمود با تاکيد بر بياثر نمودن آن به عنوان راه برون رفت داخلي و تحت اختيار، اما آيا چندين سال مذاکره زمان کمي بود براي حاصل شدن حداقلهايي که بايد؟
براساس يکي ديگر از شاخصها اصلح بايد همتش بر حفظ عزت و حرکت کشور در جهت هدفهاي انقلاب باشد. مبتني بر منويات رهبري اين فاکتور مويد حرکت کشور در جهت هدفهاي انقلاب است و به بياني دوري و غفلت از هدفهاي انقلاب سبب شکست و عقب ماندگي از آرمانهاي انقلاب شده است. اصلح بايد اهل استقامت و ايستادگي باشد و اين در حالي است که او ليدر تنها برنامهي اين دولت در طي 8 سال بوده است که خروجي آن ترور شهيد فخري زاده و يا عملياتهاي خرابکاري در تاسيسات هستهاي کشور است. اما با اين وجود هنوز مذاکراتي تحت عنوان مذاکرات وين وقيحانه و پرمدعاتر از قبل پيگرفته ميشود تا نشان دهد آيهي انّ الّذين قالوا ربّنا اللّه ثمّ استقاموا، کمترين ربطي به اين دولت و مسئولين آن خصوصاً وزيري که در مواجهه با دشمن است ندارد. اما سوالي که به ذهن ميرسد آن که آيا ميتوان به کساني که دلخوش و اُميدوار به دشمن هستن دل قوي داشت؟ اين نوشتار نيز همانند ساير مطالب از اين سنخ که ارائه شد، رويکردي جز روشنگري و تبييني هر چند جزئي از عملکرد گذشته مسئولين که احتمالاً کانديداي احتمالي رياست جمهوري خواهند بود، ندارد. اگرچه در خصوص وضعيت موجود و موقعيتي که تدبير رقم زده و در آن هستيم شايد بهترين و اصليترين مقصر را بتوان مردمي ديد که جملهي امام خميني(ره) را به فراموشي سپردهاند که گفت: پشتيبان ولايت فقيه باشيد تا به مملکت شما آسيبي نرسد. و معني اين جمله را شايد بتوان از سويي در مقطع انتخابات دور دوم دولت تدبير در غفلت و بيتوجهي مردم به شاخصهاي اصلح، طرح شده از سوي رهبري عنوان کرد و از سوي ديگر آسيبي که بيشک به صورتهاي مختلف کشور را در برگرفت.
اما آنچه در چارچوب شاخصها نميگنجد آن که فارغ از هر نظر و ديدگاه، نکتهي در خور تاملي که بايد قريب به 8 سال از سکانداري مشي تدبير به راحتي آن را پذيرفت آنکه اساساً اين دولت گوش شنوايي نه براي نقدها که زمينه سازندگي و حرکت روبه جلو است که شنوندهي حتي دغدغهها و دلسوزيها هم نبوده و نيست. صحت اين مدعا را ميتوان در شروع اين دولت و گردآوري دايرة المعارفي از کليدواژگاني با محتواي تحقير و توهين... به منتقدين و دلسوزان جستجو نمود.