
عدم شفافيت سند همکاري ايران و چين
صرف نظر از محتواي سند توافق همکاريهاي ايران و چين، آنچه مورد اعتراض است عدم شفافيت مسئولان امر در اين باره است.
گرچه وزارت خارجه و سخنگوي دولت هر دو اعلام کردهاند اين پنهان کاري به درخواست طرف چيني انجام شده اما سابقه نشان داده که مسئولان ايراني هم چندان از اين راز آلود بودن، بدشان نميآيد. در واقع چين حرف دل آنها را زده و آنان هم با روي گشاده استقبال کردهاند.
لاريجاني در تمام دوران مسئوليتش در مناصب مختلف، بويژه در مجلس، از مخالفت علني با شفافيت ابايي نداشته و اکثر امور را با پنهان کردن از بدنه جامعه پيشبرده است. از يک رايگيري ساده در مجلس تا قراردادهاي کلان و سفرهاي متعددش با مخفي کاري همراه بوده است. و اين گونه رفتار را سياست ميداند.
در واقع در انديشه لاريجاني سياست يعني پنهانکاري و سياستمدار، پنهانکار است.
دولت نيز که در همه امور وجود تحريمها و سوءاستفاده بيگانگان را عامل عدم شفافيت ميداند در قرار داد با چين هم ابتدا چنين بهانهاي آورد، سپس رسماً اعلام کرد به در خواست طرف چيني از اعلام جزئيات خودداري ميکند.
و البته نکته نگران کننده همين جاست.
وقتي چنين درخواستي ميشود و گل از گل دولت مخفي کار تدبير هم ميشکفد، يعني حتماً چيزي براي پنهان کردن وجود دارد. و وقتي در چانه زني و گفتگو قدرت برابر وجود ندارد، يعني آنچه پنهان ميشود، به نفع قدرت برتر است و نميخواهد فاش شود.
سابقه و تاريخ نشان داده هميشه هر آنچه در هاله ابهام فرو رفته، مفسده برانگيز بوده است. و پنهانکاري از بدنه اجتماع بويژه در تصميمات حکومتي جز فساد حاصلي نداشته است.
من معتقدم اصليترين کاسب تحريم دولت تدبير است که به بهانه تحريم، از سادهترين حقوق مردم که آگاهي از تصميم حاکمان است سرباز ميزند.
اصلاً قبول توافق با چين برد_ برد است و به درخواست طرف چيني پنهان شده است.
برجام چرا پنهان شد؟
قراردادهاي پر زيان و ضرر نفتي چرا تا هنوز پنهان مانده؟
افزايش قيمت بنزين چرا پنهان شد؟
در آمارهاي بانک مرکزي چرا نرخ تورم سانسور ميشود؟
حتي قرار داد مربيان خارجي فوتبال هم مخفي است.
دهها تصميم کوچک و بزرگ که گاه بر زندگي مردم اثر مستقيم دارند پنهان ميشود، بهانه همه هم تحريم است.
اين کاسبي محض از تحريم است.
دسترسي آزاد به اطلاعات، از مصاديق حقوق بشر است و از جمله اين اطلاعات، آگاهي مردم از تصميمات حاکمان است.
اين سادهترين حق، و نيز از شئون دموکراسي است که مردم پس از صندوق رأي نيز در اداره کشور نقش داشته باشند.
اصلاً قبول،
حاکم جامعه در جايگاه و نقش چوپان قرار دارد اما مردم را نميتوان «بره» انگاشت که فقط تاييد کننده تصميم حاکم و يک همراهي بي تفکر و منفعل باشند.
آن هم مردمي که اکنون با اقدامات دولت تدبير در پايينترين سطح اُميد به دولت قرار دارند.
مردمي که حقيقتاً موافقت يا مخالفتشان هيچ تاثيري در تغيير تصميم دولت ندارد.
مردمي که تقريباً در محاسبات دولت هيچ به حساب ميآيند.
دولت چه چيزي را از چنين مردمي پنهان ميکند؟
اين تابوي مخفي کاري، مرموزيت، پس زدن مردمي که کاري از دستشان هم بر نميآيد بالاخره بايد روزي شکسته شود.
و گرنه هم حقوق بشرمان ميلنگد، هم دموکراسيمان
سيده فاطمه حبيبي