درجازدم:)

روی تراس، به خیابان شلوغ می نگریستم..

آدم ها پر سرو صدا از این فروشگاه،

به آن فروشگاه میرفتند..

باد پرقدرت موهایم را نوازش میکرد

و صفحات کتاب را برهم ریخته...

اگر این امتحانات تمام میشدند چه؟

تنها دلخوشی من، تنها چیزی که فکرم رو مشغول میکرد

امتحانات دانشگاه بود.

اگر بابا بود؛حتما تشویقم می کرد(:

دست های بامحبت و زحمتکشش را بر روی سرم می کشید

و مرا غرق در عشق می کرد!.

آه از این دنیا که بر هیچکس وفانکرد.

براستی دنیا چیست؟ سرزمینی پر از غم، پر از بی وفایی

_پر از تنهایی:))

لعنت بر خاطرات، که بر من بالی شدند برای پرواز!..

پروازی بر سال های قبل..

آن زمانی که مامان از شیراز برگشته بود؛

ولی دیر شده بود..

چون بابارو در بیمارستان از دست داده بودیم💔

یتیمی و آوارگی بد دردیست..!

هیچکدام آدم سابق نشدیم!. ولی محکوم بودیم...

محکوم به ادامه دادن:)

و من پس از آن فاجعه روزی هزاربار مردم..

برای گیس های سفید و دستان لرزان مامان؛

برای انگ هایی که خود خانواده اش بهش زدند..

برای رگ بادکرده ی مسعود؛

برای دستان مسعود که بجای رقصاندن قلم در بوم،

جارو و پارچه را حمل میکرد..

و باخفت سرایدار خانه ای شده بود که،

روزی آنجا زندگی میکردیم:)

برای سکوت پر دردش،

و حتی قلبم برای خود نیز آتش می گرفت..

درس و دانشگاه را در پسِ آرزوهایم سپرده بودم

و در شیرینی فروشی مهین کار میکردم!.

«هیچ کدام زندگی نمی کردیم!!..»

پس از آنکه فهمیدیم آقاجون،در فوت بابا مارا مقصر میداند

و قصد کمکی ندارد؛

پاره خانه ای در منطقه ی جنوب تهران اجاره کردیم.

صبح تا شب برای رسیدن به پولی که شایدقدیم،

به راحتی از میان انگشتانمان پایین می افتاد..

کار میکردیم و

شب ها مانند روح مرده ای کنارهم جمع میشدیم💔

وهمه چیز بر همین مِنوال میگذشت..

و و و...

هیچ وقت آن روز را فراموش نخواهم کرد:)

آن روزی که در قلب ناخوش احوالم نوری جریان یافت

ولی کاش آن روز هرگز نبود!

چون قلبم را نیز از من گرفت:)

همان روزی که مسعود در مغازه از من شیرینی گرفته بود

و باهم به خانه برگشته بودیم:)

در راه، باران و بویِ خوشِ خاک ِمرطوب هم

برحالِ خوب ِ بی سابقه ی مسعود افزود!..

من با تعجب از او جویای احوال شدم!؟

او با لبخندی مرموز پاسخ ام را می داد..

بالاخره به خانه رسیدیم و من یک جفت نیم بوت مردانه مواجهه شدم:)

دیگر مغزم از مرور خاطرات خسته شده بود و چشمانم

از گریستن بی جان بود..

حسابی سردم شده بود و باید به داخل خانه می رفتم

_ادامه دارد..