
صدای بوقهای مصلوبشدهی ممتد ِماشینها و ویراژِ موتورهایِ معترض آرامش شب را بهم زده بود.
در اطراف خیابان فروشندگانِ دورهگرد، کمانههایِ بساطِشان را گسترانیده بودند.آرزوهایی سبکسرانه در دلِتیرهای چراغبرق میدرخشید.
آنها عبورِ عابران را از نظر میگذراندند. گنجشکی بررویِ کابل نشسته بود و آوای جیکجیکش را بر دلِمغشوشِ عابران مینشاند.
آسمانِمخملیِ قیر اندود شده تبسمی شبانه برلب نشانده بود و سیمایِ مهتابیِ ماه در آغوشِ ابرهای متحرک میرقصید و اما زاغی، مغرضانه آرامش را از شب به یغما برده بود.
طوفانی در سینهی اندیشهی شب تلوتلو میخورد.کلافهای مندرس در جمعِ اجناسِ مشغولِ مغازه،کلافه میبافتند.سرمایی گزنده در دلِ خیابان رخنه کردهبود.
موشهایی گلهوار در جویها درپیِ هم بیمقصد میدویدند. فردی ژندهپوش با تنی تکیده ، لنگلنگان در زبالههای درهم تنیده و بهم چسبیده در جستجوی خردهنانی لبانش خشکیده بود.
طاقِ گریزانِ شب، بردلِ کارتنخواب های زیرگذرِ چهارراه،سایهاش را گسترانیده بود.گربهها غریوهای ناله اندود سرمیدادند و درگوشه و کنار خیابان و برهر بام و گذر وهمِ جسارتبارِشان را بردلِ خفتگانِ شب ترانه میکردند.
تخیلاتی بالدار در دلِ پسرکی در اتاقی گلی میچرخید.
به چه میاندیشید؟اندیشهی مسلولش در چه اوهامی به سرمیبرد؟
فکری غریب ،درست مانندِتخممرغی که بخواهد جوجه شود در سرش نمو میکرد و او را بسیار سرگرم خود مینمود. عشق در سینهی معشوقهای جاری شده و در گلویش گیر کردهبود و فکری مجنونوار در ذهنش
نطفه میبست.
تکهپارههای افکاری پریشان در سرِ مردی میلولیدند،او برتراسِ خانهاش ایستاده بود و پکی بر سیگارش میزد و دودهای اندوهوار خاکستراندود را درهوا میپراکند.
زنی پتو را درخود مچاله کرده بود و لحظاتی را در خشم و نفرت با تعجب و هیجان در اُفتاده بود. او از آتش خشم،خونش بهجوش آمده بود،ذهنش به صورتِ عجیبی به یکباره در اشکهای مرواریدگونش خالی شدهبود.
کودکی در شکافِ درهای مسکوت از ترس موهای بدنش سیخ شده و ترس مثلِ حبابِ بزرگی در درونش متورم شده بود.مادرش ،ناراحتی را از مغزش به همه جایِ بدنش سرایت میداد.کودک با چشمانش صحنه را جارو میکرد.
قلبِ زنی از شدتِ وحشت درحال انفجار بود، انزجار و تنفرِ شدیدی در خطوطِ ناملایمِ صورتش شکل میگرفت.گویی برای فریاد کشیدن هوا کم داشت.
حال برگها بررویِ درختان آهسته میلرزیدند.
نویسنده:مرضیه نادم