
هیچگاه تنها نیستم، چون همیشه قلمم با اون نوکِ آبی و قرمزش در کنارم است .
گاهی لباسی صورتی و گاهی قرمز و آبی بر تن دارد .
با او سخن میگویم، او حرفهایم را میشنود، درکم میکند، دستی بر شانهام میگذارد، در آغوشم میکشد و مرا با تمامِ وجود پذیراست.
با من لبخند میزند، با من میگرید و با من قهقهه میزند.
با من تاریک و یا روشن میشود. مرا در تاریکیها و روشناییها همراهی میکند .
آخر چه کسی تا این حدّ میتواند همراهم باشد؟
هرگاه از او بخواهم وقتش را به من میدهد و همراهم است .
مرا نوازشگرانه در آغوش میگیرد و وجودِ سخنم را سراپاگوش است .
حتّی گاهی نیز که مستأصل هستم، او به راهنماییم میشتابد و با کمکش راهنمایی میشوم.
آخر چه کسی میتواند تا این حدّ در همهی تنهاییها و لحظاتم همراهم باشد و دستم را بگیرد و مرا از تاریکی به روشنایی بکشاند؟
میخواهم به تو بگویم ای قلمِ شفابخشم دوستت دارم.
تو پسندِ دلِ من هستی .
تو همه چیزِ من هستی .
تو دارایی گرانبهایِ من هستی .
تو گوهرِ نایابِ من هستی .
تو زیبایِ من هستی .
تو نورِ امیدِ من هستی .
تو آرزویِ من هستی .
همهی خوبیها و زیباییها، در تو خلاصه شده .
تو همچو قلبی تپنده هستی که من در دستانم میفشارمت و دوستت دارم.
آخر چه چیز میتواند بینظیر تر از تو باشد؟
آخر چه چیز میتواند نایاب تر از تو باشد؟
آخر چه چیز میتواند گوهرتر از تو باشد؟
نایاب چون چند سالی از وجودِ ارزشمندت، بینصیب بودم.
نمیشناختمت .
در کنارم بودی و من از وجودت سرشار نبودم .
تو بر گوشهای خاک میخوردی و من نمیدیدمت.
امّا اکنون تو را ارج مینهم .
تا پایانِ عمرم من و تو همیشه در کنارِ یکدیگر خواهیم بود.
قلمم دوستت دارم .