درخت غمزده

درخت ناراحت بود از اینکه فراموش شده و در گوشه ای از جنگل به حال خود رها شده است.در تنهایی و انزوا بسر میبرد گاه نیز اشک میریخت.تنها دوستش چکاوک بود گاهی بر شاخه هایش مینشست و برایش آواز مهربانی سر میداد.

هنگامی که درخت چکاوک مهربان را در کنار خود میدید که درحال پریدن از این شاخه به آن شاخه و آواز خواندن است نور امید و خوشحالی در وجودش هویدا میشد و درخت نیز با چکاوک همراهی میکرد و او نیز ترانه ی دلخواهش را سر میداد:

من دلم پر آشوبه

غمی نهفته دارم

دریا،کوه،جنگل،درختان را دوست دارم

و

در آتش اشتیاق شما میسوزم

و

گاه از عرصه ی تاریکی،تنهایی بر خود می هراسم

حصار ناامیدی و تنهایی بر وجودم چنبره زده

آه ای پروانه های رقصان

ای قاصدک های زیبا،سپید و خوش خبر

دامن های سپید خود را در دشت گسترانیدید

نوید آزادی و خوشحالی سردهید

طنین آهنگین صدای درخت در فضای جنگل سایه میگستراند و رودخانه ای که در اطراف بود را به جوش و خروش وامیداشت.صدای اره برقی مانند مته ای بر قلب و روح درخت فرو میرفت چکاوک صدای اره برقی راشنید و به سرعت پرواز کرد و از درخت دور شد درخت در غم خود فرو رفت.او دوستانش را از دست داده بود.قاتل درختان با اره برقی به روح جنگل وارد شده بود و بیشتر آنان را با سلاح وحشتناک خود از بین برده بود و کسی نیز یارای مقابله با او را نداشت.

درخت دلهره ای دروجودش داشت،صدای رعد آسا و دلخراش اره برقی لحظه به لحظه نزدیک تر میشد و رساتر میشد.

شب فرا رسید.

درخت از فاصله ای دور سایه ی شکارچی درختان را دید با قدم هایی رعب انگیز به او نزدیک میشود.درخت با خود اندیشید:«باید چاره ای بیاندیشد تا سایه شکارچی از جنگل دور شود»

اما چه چاره ای؟?

شکارچی به او نزدیک شد و دستی بر روی درخت تنومند کشید و گفت:«این درخت خوبی است،چطور من تابحال این را ندیدم»اره برقی را روشن کرد.اما از صحنه ای که پیش روی چشمانش بود تعجب کرد و بر خودلرزید.

اره برقی از دستانش بر روی زمین افتاد.

ریشه های درخت از داخل زمین به بیرون جهیده بود و چشمان درخت عصبانی را نظر میکرد که از خشم می غرید.یکی از ریشه های بلندش را چرخاند و ضربه محکمی بر شکارچی وارد کرد .شکارچی از ترس بر خود می‌لرزید و دندان هایش را محکم بهم می سایید با خود تصمیم گرفت با تمام توانی که در جان دارد از آن جا دور شود.شکارچی از جنگل دور شد و هیچ گاه به آن جا برنگشت و پس از آن ، جنگل را جنگل روح زده نامیدند و کسی جرأت وارد شدن به آن جنگل را نداشت.