
در امتداد خیابانی، خموش ایستاده بودم.
زنانی با معجرهای پراکندهی سیاهشان از خیابانهای شلوغ می گذشتند.
زنی سالخورده با روسری های گره کردهاش در حالی که به عصای خاکستریاش تکیه داده بود، در کنار مردی جوان با موهای جوگندمی ایستاده بود.
تصور میکنم آن مرد پسرش بود.
زن سالخورده نگاهی خیره به خنده های دو دختر که در فاصله ای نه چندان دور ایستاده بودند، انداخت. صدای زن را میشنیدم.
او پسرش را خطاب قرار داده بود و میگفت:« این دخترها را باید کتک زد آخر چرا میخندند؟»
سپس نگاهی پر تشر به سر تا پای دو دختر که در هوای خود می خندیدند، انداخت.
شاید زن در ذهنش غوغایی تلخ و زننده می جوشید.
شاید خنده هایشان آزارش می داد.
زن با آن چشمان مشکی تلخش عابران را تماشا می کرد.
و من با خود اندیشیدم:
آیا خندیدن یک دختر گناه است؟
چه چیزی در ذهن آن زن سالخورده رنجش می داد؟
چرا وقتی یک دختر یا یک زن می بینیم آن زن و یا دختر برای ما پررنگ میشود: خندههایش،حجابش، اندامش، راه رفتنش، ظاهرش.
خندههایش را در دوربینی زوم میکنیم و صدای خندهها را در کرنایی میدمیم تا آنرا ناخوشایند و زشت بدانیم.
چرا میخواهیم او را در افکار و در نگاهمان زندانی کنیم؟
مگر زمین برای همه آدمیان نیست؟
مگر یک دختر موجود زنده نیست؟
مگر حق زندگی و شادمانی ندارد؟
چرا برخی از مردم حقی از شادی و لبخند برایشان قائل نیستند؟
چرا تصور میکنند دختر آرزوی ندارد؟
شاید تصور میکنند دختر چون مجسمه های بی جان است که احساسی ندارد.
چرا آزادیِ خندهها را به سلاخی می کشند؟
#مرضیه_نادم
#یادداشت_نویسی