
حیاط خیس بود. نمیدانم کِی باران باریده بود؛ اما ردِ پایش تازه و نمدار بود. میدانم که تازه باریدنش تمام شده بود.
برگهای خیس به زمین چسبیده بودند. فکر میکنم عابرانِ ساختمانی که در آن زندگی میکنم، رویِ شانههایشان محکم پاهایشان را گذاشته بودند؛ آنها هم له شده و جزئی از سنگهایی شدند که رنگشان مانندِ شالم شنی شده بودند؛ برگهای سبز و شادابی که باد با هوهویش آنها را بلند کرده،روی زمین انداخته و رهایشان کرده بود.

دستم را رویِ یک دایرهی قرمز که روی دستگیرهی مستطیلیِ در بود، فشار دادم. در را به سمتِ شانههایم کشیدم و درِ سنگینی که رنگش مثل تنهی درختان بود، باز کردم. گاهی اوقات که میخواستم در را بکشم و بازش کنم، شانهام درد میگرفت.
دیروز حوصله چندانی نداشتم؛ میدانستم که اگر بیرون بروم؛ حوصلهام سرِ جایش میآید. میخواستم این کار را انجام دهم، اما نمیتوانستم.
پسرِ بزرگم مریض شده و در رختخوابش دراز کشیده بود. او پاهایش را به سمت شکمش برده و به ان چسبانده بود؛ درست شبیه یک جنین.
گاهی هم پاهایش را دراز میکرد و میکشید. شاید اینجوری فکر میکرد دردِ پاهایش کمتر میشود، اما نه آن قرصِ سفید و گرد توانست دردش را کمتر کند و نه کشیدنِ پاهایش. او مدام کش و قوسی هم به کمرش میداد. میدانم آن استخوانِ وسطِ کمر و چالهاش درد میکند.
دوست نداشتم پسرم را به مدرسه بفرستم، اما باید در امتحانِ ترمش شرکت میکرد. باید جوابِ سوالاتی که به زبان انگلیسی بود، با خودکارِ آبیاش جواب میداد.
وقتی به خانه آمد؛ هنوز حالش بد بود؛ ابروهایش پایین بودند و چشمهایش دوست نداشتند باز بمانند؛ خودش را انداخت روی مبل؛ میخواست بخوابد.
یک مادر دوست ندارد هیچوقت رنگپریدگی و کسلی فرزندش را ببیند.
میدانستم دوست ندارد به سوپِ داغی که پخته و در کسایهی گرد و سفید ریخته بودم؛ لب بزند. همیشه سوپ را با اکراه میخورَد. لبهایش را جمع میکند. دماغش را بالا میدهد. دوست ندارد حتی بخار یا بویش برود توی دماغش.
پس من آبِ نارنجیِ پرتقال را در لیوان شیشهای ریختم و به او دادم. حتی نتوانست آن را هم خوب سربکشد. میگفت:« گلوم درد میکنه.»
حتی دوست نداشت جرعه آخر را هم از گلویش پایین بدهد. شاید احساس میکرد که انگار گلویش باد کرده.
برنامهای را که برایِ روزم چیده بودم؛ عقب انداختم.
ان چیز که برایم اولویت داشت، حالِ خوبِ پسرم بود. در ان لحظه نمیتوانستم فکرم را یکجا جمع کنم. میخواستم هروقت که صدایم میکند بالای سرش باشم. وقتی که یکی از پسرهایم مریض میشود، من هم انرژیم کمتر میشود. انگار انرژیم برای نوشتن تحلیل میرود. دستم به قلم نمیرود. نوشتن را به زمانِ دیگری میاندازم، در مکانِ دیگری.
وقتی که خیالم راحت شد و او با یک سرمی که محتویاتِ شکمِ استوانهایاش را با لولهی سفید و درازِ پلاستیک در رگهایِ آبی پسرم خالی کرد، حالش بهتر شد.
پسرم با خوشحالی صدایم میکرد؛ درکنارم روی مبل مینشست و با من حرف میزد. حال دیگر صورتش رنگ پریده و ابروهایش پایین نیست. انگار جانِ تازهای گرفته. خوشحال است، میخندد، سربهسرِ بردارِ کوچکترش میگذارد و با او بازی میکند.
دیشب تا ساعت دوازده و سی دقیقه بامداد، بعد از خوب شدنِ پسرم نوشتم و امروز پس از بیداری. امروز خیالم راحت است که دیگر او بدنش داغ نیست. البته دمِ صبح کمی داغ بود ولی الان حالش خوب است؛ من هم خوب هستم و با خیالِ راحت به برنامه روزانهای که در دفترِ یادداشتم نوشتم، نگاه میکنم و بعد از انجامِ هرکدامشان یک تیکِ سبز در یک مربعِ آبی میزنم.