
تا حالا شده آلبوم عکساتو جلوی روت بزرای و به عکسات در دورانی دور و یا نزدیک نگاه کنی؟
البته الان هرگاه دوست داشته باشی میتونی اونا رو از داخل گوشیت یه نگاه بندازی. اما من یادم میاد در دورانِ دور یه دوربین کوچک عکاسی داشتیم که از لحظاتمون عکس مینداختیم. دوربینی بود که لحظاتِ خوشیمون رو ثبت میکرد.
دوست عزیزم تو وقتی به تصاویر در عکسات نگاه میکنی چه چیزایی به ذهنت میاد؟
شاید یه جاهایی خوشحال باشی، شاید هم یه جاهایی بغضی گلوتو فشار بده. شاید به این فکر کنی که جای بعضیاشون تو زندگیت خالیه و حالا دیگه در کنارت نیستن. تو اون لحظات شاید قلبت به درد بیاد و دلت بگیره و با خودت آرزو کنی ایکاش اون عزیزت در کنارت بود. اما چرخش روزگار باز نمیایسته. شاید در اون لحظه هم بغضت بگیره و اشکی گونههاتو خیس کنه.
من وقتی آلبوم را ورق میزدم، گویی گذشته جلویِ چشمانم پلک میزد، شاید هم مانند صحنههای فیلمها عقب و جلو میرفت. یه جاهایی تصاویر میایستادند. یه جاهاییش برام پررنگ و برخی جاهاش هم برام کمرنگ میشدند. برخی تصاویر به گونهای بودند که دوست داشتم درکنارشون باشم. اما برخی تصاویر محو بودند و دوست داشتم از اونها دور بشم.
وقتی آلبوم را ورق میزدم به خیلی چیزا فکر کردم به اینکه چه زود گذشت روزهایی که ما متوجهِ گذرشان نشدیم.
برخی از روزها رنج کشیدیم، اشکی بر گونهی مان سرازیرشد، چشمانمان قرمز شد و با خیسیِ گونه، صورتمان گرم شد. برخی از ماها روزهایی را تجربه کردیم که احساس میکردیم در ناامیدی و رنج غلت میزنیم. احساس میکردیم رنجها پایانی ندارند. شاید رنج را مانندِ گودالی تصور میکردیم که تاریک است و هیچ نوری نیست که آن را روشن کند. اما در مقابلِ رنجهایمان صدایِ قهقههی خندهمان به گوش میرسید.
خندهی از تهِ دلِ من زمانی بود که صدایِ گریهی نوزادم را در آغوشم در بیمارستان بر رویِ تخت شنیدم. رنجم بهعنوانِ یک مادر زمانی بود که فرزندم مریض میشد و من شبانه بر بالینش شب را به صبح میرساندم و استرسِ سلامتیش را داشتم. یکی از روزهای پررنجم زمانی بود که پسرم صدرا به ذاتالریه مبتلا شده بود و نفسهای تندی میکشید. آن لحظه از بدترین لحظات در زندگیم بود. وقتی سرنگی را در پوستِ سفیدِ ظریفش فرو میکردند اشک از چشمانم سرازیر میشد. من نیز درکنارش رنج میکشیدم.
اما در مقابلِ رنجهایم روزهای پُرنشاطی نیز در کنارِ خانواده و عزیزانم را سپری کردم و خدا را شکر میکنم که آنها در کنارم هستند.
به این میاندیشم که آن روزها چه تلخ چه شیرین مثل برگ و باد گذشتند و ما تصور میکردیم آنها همیشگی هستند.
برخی از اوقات که به گذشتهها میاندیشم متوجه میشوم چقدر من بخاطر برخی از مسائل که ممکن بود در آینده به وقوع بپیوندد در اضطراب بودم. چقدر بخاطر مسائلی سردرگم و غمگین میشدم که ارزشِ کمی داشتند. حال با نگاهی به گذشته متوجه شدم که من با اون مرضیه گذشته خیلی فاصله گرفتم و تجربههای زندگیم مرا به پُختگی بهتری رساند. البته برای رشد کردن باز فاصلهای دور دارم و باید تلاش کنم تا بتوانم رشدِ بیشتری داشته باشم. البته منظورم رشد در افکار و باورهایم است.
حالا تو دوست عزیزم تو هم اگر گذشتههاتو ورق بزنی به چی فکر میکنی؟
دوستِ پُرمهرم تو هم اگر دوست داشتی نظرگرانبهاتو با من درمیان بزاری خوشحال میشم برام کامنت کنی.