
جعبه مستطیلیِ کوچک که رنگش مثل خامه بود، روی کابینت قرار داشت. من کنارش ایستاده بودم. درش را باز کردم.
آن مستطیلِ شیرینی که رنگِ براقش مانند نانِ بربری میمانست، از جعبه شیرینی برداشتم و در دستم گرفتم. به بافت نرمش دست زدم. اگر کمی فشارش میدادم، انگشتم در آن فرو میرفت. به نظر میرسد شیرینی زبان مانندِ نان بربری است. انگار یک نانِ بربری را کوچکش کردند.
یکی از کارهای مورد علاقهام اینست که در مغازه قنادی پا بگذارم که بویِ داغِ شیرینیها برود تویِ دماغم. وقتی که بویشان را استشمام میکنم، خودم را ایستاده در کنارشان میبینم. راست! الان یادِ کیکهای خودم افتادم. که میپختمشان. بعد از سروصدایِ زیرینگ زیرینگِ همزن و شکستنِ تخممرغها که بعدش آرد، بیکینگپودر، شکر، شیر و تخممرغها زیرِ پایِ چنگالِ گرد همزن با هم قاطی میشدند، در کاسۀ بلوری که مدام صدای دنگ دنگش در میآمد که داشت همه محتویات شکمش را تکان میداد. انگار میخواست انها را از شکمش بالا بیاورد.
بعد از انکه در قالب مستطیلی خالیاش میکردم تا در فِر بپزد، بوی وانیلِ پخته شده در آشپزخانه و کلِ خانه میپیچید.
آن بویِ وانیلِ شیرین را دوست داشتم.
حالا من شیرینیِ زبان را با خودم به اتاقم میبرم؛ همان اتاقی که لپتاپم رویِ میزِ مستطیلی قرار دارد که کنارش قفسهی مستطیلیِ و درازِ کتابهایم است.حالا که بیشتر دقت میکنم، میبینم آنها رنگهایشان مانند همند؛ البته بجز قفسه کتابم که رنگش مثلِ شن و براق است.. میزِ مستطیلی که رنگش مانند قهوه است، درست همرنگِ شیرینیای است که در دستم نگهش داشتم.امروز صبح که بیدار شدم، به اشکالِ رنگها و بویشان دوست داشتم دقت کنیم.
وقتی که دو صفحه از کتابِ راهِ هنرمند را خواندم؛

به این فکر کردم، من آنطور که شایسته است به کودکِ هنرمندِ درونم دقت نمیکنم. در آن لحظه به این موضوع توجه کردم که چه چیزی میتواند آن کودک هنرمندم را سرِپا نگهدارد؟
ان روزهایی یادم آمد که یکی از کارهای موردعلاقهام دیدنِ اشکالِ رنگارنگ در مغازهها مخصوصا شیرینی فروشیها بود.
بنابراین تصمیم گرفتم که بیشتر به اشکالِ رنگها فارغ از رنگِ اصلیشان توجه کنم و کمک کنم که برایشان یک خاطرهای، چیزی بسازم.
مثلا وقتی امروز درِ شیشهی مربای بِه را باز کردم و نگاهی به آن انداختم؛ آن رنگِ زرشکیاش مرا یادِ متکاهایِ پرِ مادربزرگم در خانهۀ مربعیاش انداخت. خانهای با سقفِ سهگوش که سایۀ خاکستریِ درخت نارنج رویِ ایوان میافتاد. وقتی که باران میبارید صدایِ تلق تلقش از بالای پشتبام به داخلِ خانه کشیده میشد.
پشتِ خانه، در یک سراشیبی درختِ به و انجیری با برگهای پهن و سبزش بود. گاهی اوقات بالای درخت میرفتم و بِه تازهای را میچیدم. اولش طعمِ گسی داشت که پوستش کمی سفت بود. به طعمی که دهانم را جمع میکرد، توجهی نمیکردم و به آن گاز میزدم. اما کمی که میگذشت در حلقم شیرین میشد.
حالا که فکرش را میکنم همان درخت در پشتِ خانه مادربزرگم میتواند شروع کننده یک داستان باشد؛ شاید یک داستانی که کمی با وحشت طعمدار شده باشد در یک غروب. غروبی با اشکالِ منحنی و خاکستری که در آسمان خیمه زده است. راستی غروب شما را یادِ چیزِ دیگری نمیاندازد؟