که مرا متهم کنی به چی؟
که امیدوارم کنی به چی؟ که مرا مقصر بدانی؟
که دوباره در اوج، رهایم کنی؟ ...
تو با آمدنت، ویرانهها را به یادم آوردی؛
آنگونه که انگار، هیچگاه از خاکسترِ نبودنت، برنخاستهام.
بازگشتنت، نه یک وصل، که یک بازگشتِ تکراری به میانهیِ درد است؛
یک تکرارِ بیمعنا از همان شعلهای که پیشتر، مرا به خاکستر بدل کرد.
و من،
از هیاهوی این روزگار،
پناه میبرم به کنجِ خلوتِ خویش؛
که تو، معشوقهی من...
از دگران و همگان، بسیار بیرحمتری.
اما بدان که در این کنجِ تاریک، من دیگر،
منتظرِ کسی که تنها میآموزد چگونه، دوباره رهایم کند، نیستم...
