پارتهای دلنوشته:
بازگشتم به سویت، چارهی دیگر نیست!
گویا همه راهها به بنبست خوردن،
گویا جزء راه تو، راه دیگری نیست.
من را عاشق دلخسته بخوان
که گویا جانی برایم نمانده است.
آرامجانم؛
عمری که برایم باقیست با خیال وجود تو خواهد گذشت.
گویا خبر رسید، فصل عاشقی رسید
گویا نمیداند معشوقهی بیوفایم خائن است؛
دلی داد به غیر از من،
خبر برسانید به لیلی؛
رفتی و ماندم در غربت روزگار
آه، چه گویم گمشدم در یاد تو
دیدنت در خواب هم غنیمت است
گویا، جادویی داری و من گرفتارش
قلب، گلایه میکند از تو
چه بیخبر گذاشتی، بیمعرفت
ندیدی آشفتگیام را؟
برای نبودنت، عزا نگرفتهام
برای نبودنت، تیره نپوشیدهام
اما روزگارم تیره شد؛
برای نبودنت، تحسر نکشیدهام
اما، سنگینی سی*ن*هام بیداد میکند
به خط فراموشی رسیدی؛
ولی تو در من و من به فراموشی.
مخبر آمد، گفتا؛
شب طولانی و سرد در پیش داری ایمجنون!
شبِ که لیلیات لباس سفید بر تن دارد.
خبر برسانید به لیلیام؛
لیلی زندگیام، آن لباس سفید بر تن تو مانند ماه که چشمک میزند به خورشید، میدرخشد!
آن شب لیلیام سفید بخت میشود؛
شب حجلهای لیلیام فرا رسیده و مجنون حجلهاش گورستان است... .
مجنون، شر*اب خون را نوشید؛
و
لیلی، چشم بست به درگاه عشق.
***
آزاد نیستم، در زندانِ گرفتار شدهام؛
که ناماش، بی تو
و
در انفرادی، خستگیهایم
محکوم شدهام... .
***
آسمان ببار؛
خستهی جانم، دگر رقمی نمانده برایام؛
ای جانم صبور باش، خدایی وجود دارد که بزرگتر از دلتنگیهایات!
نپرسد کسی حالم را؛
در تنهایی، پریشان است حال من!
قلبِ که از صخره ساختی، تاواناش را
عمر جوانیام داد.
***
گذشتای از قلبِ که تمنا میکرد نفسهایت را!
افسوس، که دیگر تماشایت نمیکنم؛ گم شدهای بین تصاویر روزانه!
آیا چشمهایم بیرحم شدهاند یا قلبم؟
در ختمِ شب سرد، محو شد تصویر خندههایت در قلب یخ زدهام را... .
**
آرام آرام بگذر از قلبِ شکست خوردهام،
زیرا زخمی که زدهای هیچوقت کهنه نمیشود؛
از بی رحم بودنت؛
خدشهها جوانه زدند،
آرام بگذر که درد عمیقایی هنوز از قدمهایت جا مانده.
***
دلتنگی را چگونه میتوان خواند؟
عطشِ، که سیراب نمیشود؟
یا؛
یتیمی که به کودکان دیگر حسادت میکند؟
یا؛
تاریکِ که تشنهی، ذرهای از نور است؟
حالم را توصیف دهم؟
همانند، سپهر نیاز به آغو*ش نورانی شید است.
همانند، یتیمِ که دنبال خانه میگردد.
بی خبر از حال معشوقهام، من را به کالبد بیجان تبدیل کرده.
بیمارم؛
از نداشتنت ذره، ذره وجودم میسوزد
و،
به خاکستری تبدیل میشود گویی دیگر توانایی ندارم برای مرور کردنت برای خاطرات کهنهایی که در وجودم محو میشود. بیمارم که داویی ندارد روحم.
***
ای جانانهام؛
غم و اندوه در چشمهایم نمایان شدهاند،
حاکی از خستگی در جوانی
از دلتنگیهای پی در پی برایت
حاکی از نوشتههایی که خوانده نمیشود و گفتنیهایی که شنیده نمیشود افسوس است که میخندیی و من اشک میریزم.
***
رهایم نکن که در غربت نبودنت خواهم سوخت،
با وقاحت از قلبم رده نشو ای دخترکم که در راه عشقات قلب سادهای من نفرین شد
شب که میشود؛
قلب شکستهام را مرور میکنم، چه کسی مقصر است؟ اعتماد قلبم به معشوقهام یا سادگی قلب پاکم را؟
گویی بیصدا آمد تا سایهایی شود بر زندگی من! خسته از سایهات که هیچوقت رهایم نکرد.
شعلههای خشم گاهی در وجودم خاکستری میشوند و دلتنگی سراغ امیدهای فراموش کردنت میآید و چترش را پهن میکند؛ گویی فراموش کردنت عمیقترین بازی که راه انداختهام.
سکوت بزرگترین فریاد خفهای در قلبم است
حاکی از زخمهای کهنه و بیوفایی، خداحافظیهای نشده و رفتنهای بیدلیل
به نقطهای رسیدم که دیگر نمیخواهم گذری کنم از قلبم، غمهای فراموش نشدهایی در آن خاکستری کرده.
رها میکنم قلبم را به سوی فراموشی
به سوی بخشش
تا بتوانم نفسِ بکشم
میروم و ردی از قلب زخم خوردهام نماند
میروم.
***
سوگند به نقاش تو
تا پایان جهان تو را مینویسم، میخوانم
و حسرتهای بودنت را خواهم کشید و آرزوای دعوت از سویت خواهد ماند
در هر دوره از زندگیام، سایهای از یاد نبردهای بمان.
خاطراتهایت را عبادت میکنم
و میمانی و خواهی ماند در ذهن آشفتهام
به اندازه تمام قصههای که قبل از پایاناش را به خواب میرفتم، دوستت دارم.
"پایان"
اثر: مریم فواضلی
دلنوشته گذری از قلب
#دلنوشته
#گذری_از_قلب

دیدن یار محال است ز یاری نمانده.