چرا؟

یکی از بچه های شرکت 16سالشه(رها) ،پدر و مادرش بعد اینکه مدام بهم خیانت میکردن 4سال پیش از هم جدا شدن.

خانوم باجی (همسر صاب شرکت) روز اول گفت زیاد به این دختره اهمیت نده خیلی بددهنه، و کلا میونه خوبی با بقیه نداره..

وقتی داستان زندگیش رو بهم گفت، اتفاقا ناراحت شدم، البته منم خیلی سختی کشیدم خیییلی اما باز فکر کردم شرایط اون بدتره.

امروز خانوم باجی میگفت رها با تنها کسی که تا حالا کنار اومده، شمایید....

خوشحال شدم که اینحرفو زد، امروز رها خودش میگفت من فکر میکنم توام عین خواهرمی... فکر کن دختری که مدام با همه ناسازگار بوده یا فوش می‌داده یا دعواش می‌شده منو مث خواهرش دونسته...

این واسم خیلی باارزشه،، خیلی خیلی زیاد،، البته همین رها ممکنه فردا زیرآب منو بزنه ولی گاهی این اتفاقارو که میبینم از خودم راضی میشم.

نه به معنی ازخود راضی بودن، ولی نمیدونم چی باعث میشه که همه حتی در اولین ملاقات بهم اعتماد کنن حتی راز هاشونو بگن یا درددل کنن.

امیدوارم همیشه تا آخر عمرم جوری زندگی کنم که دیگران در کنارم راحت باشن، امیدوارم همیشه خیرم به بقیه برسه، امیدوارم وقتی دارم میمیرم حین انجام کاری باشم که روحم دوس داره...