اجرا برپایۀ نمایش نامۀ خرده نان ، نوشتۀ لویی کالافرت ، انتخاب هوشمندانه ای است که باعث می شود کلِ نمایش با تکیه بر یک متن قوی با دیالوگ هایی به شدت پخته ، ساخته شود که درعین سادگی ، با داشتن ضربآهنگی درخور ، داستان را با قدرت ، پیش ببرد.
متن اصلی نمایش از توضیحات فراوان صحنه، بهره مند نیست و بیشتر ، غنی بودن دیالوگها منجربه فضاسازی می شود . با وجود این قناعت در توضیح ، کورش سلیمانی در مقام کارگردان با افزودن رگه های از طنز و حرکت باعث کشش بیشتری در نمایش شده است. در واقع او توانسته به مجموعۀ نمایش نامه ، نوعی لحن اضافه کند . البته که نویسنده ،بذرهایی را از ابتدا تا میانۀ نمایش ، کاشته و در انتها از همین بذرها استفاده کرده است ؛ بذرهایی مثل سگ کاکِر ، پیانو و ... . با این وجود نمی توان از تلاش کورش سلیمانی در اضافه کردن فاکتورهایی افزون بر نمایش نامه ، چشم بست. از آنجا که باید روی ویژگی های خاص شخصیت تاکید گردد تا در ذهن خواننده، سوال ایجاد شود، پررنگ کردن جنبه های جدیدِ شخصیت های یک نمایش نامۀ از پیش نوشته شده ، تدبیر مناسبی است . این شیوه تجلی شخصیت است که می تواند فاصله زیادی تا کلیشه شدن را ایجاد کند و به جای عروسک خیمه شب بازی و آدم های خیالی ، آدم های زنده و قابل باور خلق کند ؛ نه پیرزن و پیرمردی که در هر کجا دیده می شوند و خیلی زود از ذهن تماشاگر می روند ؛ چرا که قرار نیست کارگردان ، آدمکی بسازد و بعد خصوصیت های مختلفی مثل پیری ، بلاتکلیفی و... به شکل برچسب به او بچسباند.
استعداد ِتزریق شده و به بلوغ رسیدۀ رضا بهبودی در شکل دادن شخصیت شوپه ، قابل تقدیر است .او با تلفیق بیان ، حرکت ، افزودن تیک عصبی ، توانسته از پس بیان اضطراب ها و ترس ها و درگیر بودن شوپه با بحران دوره میانسالی بربیاید . لرزش پاها , آرام زمزمه کردن خواسته ها و بلاتکلیف بودن او همگی به صورت دقیق و سنجیده در باور پذیری نقش ، تاثیر مثبت دارد.
آناهیتا اقبال نژاد ، کالبد شوپت را به روحی قابل باور از جنس سادگی و در عین حال ترسو بودن و محافظه کاری گره زده است . او آشکارانه از رفتار ژوزیان ( همسربرادرش ) شاکی است و برادرش را فردی محروم و در عین حال آن قدر مهم می داند که در تمام مثالهای زندگی، پای او را وسط می کشد؛ همچنان نگران همسر و خانواده اش است و این نگرانی را گاه با مکث ، گاه با تند صحبت کردن به تماشاگر انتقال می دهد .
طراحی لباس در هر دو شخصیت به گونه ای صورت گرفته که در مسیر باور پذیری این زوج میانسال قرار گرفته است ؛ به طوری که حتی به دمپایی های راحتی و خانگی توجه شده است. استفاده از لباس خانگی و در عین حال ساده ، تصویرِ قابل فهمی ازسطح زندگی و سلایق ِاین زوج ، بیان می کند .
طراحی اصلی صحنه که توسط سینا ییلاق بیگی اجرا شده ، تداعی گر یک خانه است . در واقع اگر طراحی صحنه را متشکل از دو عنصر اصلی ِ فضای فیزیکی و احساسی ناشی ازمعماری ، چیدمان و نور بدانیم ، فضای فیزیکی این نمایش به واسطه کاربرد چوب و در نتیجه ترسیم مفهوم گرم بودن محیط ، نماد خانه و خانواده را به خوبی انتقال داده است و تنها در بخش تمرکز روی فضای احساسی ، توسط نور و توجه به جزییاتی مانندِ کاربرد مجسمه یا وسایل دیگر در محیط خانه ، ضعیفتر عمل کرده است .مسلما چون پایه کار از یک فضای درست تشکیل شده ، امکان اضافه کردن عناصری دیگر با توجه به ریزه کاری های طراحی داخلی نیز می تواند مفید باشد . در بخشی از نمایش به جای وجود پیانویی که مورد نیاز بود ، فقط تجسم پیانو در هوا برای نواختن صورت گرفت که این موضوع در قیاس با کلیت طراحی صحنه ،بخش ناهمگون تر محسوب می شود. همچنین ضرورت وجود تعداد زیادی روزنامه باطله ، قابل درک نیست. اما همچنان ایدۀ کلی اسکلت خانه ، نقطۀ قوت در این طراحی صحنه محسوب می شود.
در مجموع تماشاگر در خرده نان با اجرایی شلخته و بی نظم یا تمرین نشده روبرو نیست. بلکه هر قدم پس از قدم دیگر با فکر روبرو است و این نشان از ممارست تمرین های قبلی دارد . با این وجود ،ریتم اجرا در نیمه اول ، کند است و از آنجا که حادثه اصلی داستان در نیمه دوم آن اتفاق می افتد ، ریتم تندتری در نیمه انتهایی وجود دارد . لزوم رعایت اعتدال در تمام لحظات نمایش ، حذف ناشدنی است . خصوصا که این کند پیش رفتن در نیمه اول ، ممکن است باعث کسالت تماشاگر و همراه نشدن او با نمایش شود.
شخصیت انتهای مرد ، همان مرد سربه زیرِ ابتدایی نیست ؛ این تغییر کاملا در صدا و حرکت رضا بهبودی مشخص است .به تبع ، مخاطب نیز از این تغییر متاثر می شود و در اینجاست که تماشاگری که در انتهای نمایش از سالن تئاتر خارج می شود با انسانی که در ابتدا وارد شده متفاوت است و این همان جادوی تیاتر است ؛ اینکه بتواند تغییری هر چند کوچک حتی به اندازۀ ایجاد سوال درباره یک وضعیت مشخص ، در ذهن تماشاگر جا باز کند. طبق یک دیدگاه ، زمانی که انتقال حس اتفاق افتاده باشد ، داستان، وظیفه اش را به تمامی ادا کرده و نمایش خرده نان با وجود تمام نقاط قوت و ضعف ،در انتقال این حس تا حد زیادی موفق است .
