
اگر تئاتر را درآمیختنِ مجموعه ای از هنرهای مختلف بدانیم که هریک در مسیرِ اجرای نمایش ، سعی در انتقالِ معنا به مخاطب دارند ، پس نمی توان به سادگی از اهمیتِ طراحی صحنه ، نور و صدا چشم پوشید ؛ چراکه از طریق همین طراحی و معماری میتوان تماشاگر را با زمینه و اتمسفرِ نمایش آشنا کرد و فضای نامرئیِ نمایش نامه را به محیط دیداریِ روی صحنه تبدیل نمود . با این توصیف در نمایش خروج ممنوع با یک طراحی صدای (که البته به صورت زنده صورت گرفته است )توام با هماهنگی و تاثیرِمثبت ِناشی از این نظم مواجه می شویم . البته علیرغم به کاربردن تمهیدات جالبی همچون استفاده از نور قرمز در نقاط حساس ِ نمایش ( نگریستن بازیگر به فضای خارج از محیط فعلی و شنیدن حرفهای دیگران) ، کار دارای دکور بسیار ساده ای می باشد ؛ در حالیکه شاید این نمایش پتانسیل وام گیریِ بیشتر از طراحی صحنه را داشته باشد.
از سوی دیگر با بازیگرانی مواجه هستیم که در تمام مدت اجرا با اقتدارِ هرچه تمام تر و بدون دستپاچگی یا تپق از پسِ اجرای متن سارتر برآمدند . بازیِ فرزانه سهیلی چنان باور پذیر و عمیق به حساب میرود که به سادگی نمیتوان این اجرا را فراموش کرد . او در ازای هر قدمی که برمیدارد و هر جملهای که می گوید ،حواسش به تمام نشستنها و برخاستنها ، حرکات و انتقال حس و هیجان به مخاطب است . لرزشِ بیان کلماتش در بخشهایی از نمایش به کلیت ماجرا ، نقطۀاوجی تزریق می کند که این نکته باعث می شود نوع جدید یک اجرا از متنی قدیمی را شاهد باشیم؛ این در حالیست که در چنین نمایش هایی که به پشتوانۀ یک متن فاخر به روی صحنه می روند ، در صورتیکه مساله وفاداری به متن مدنظر کارگردان باشد ، وظیفۀ دشواری به دوش بازیگر است تا بتواند مخاطب را جذب کند . این اتفاقی است که در این اجرا و توسط بازیگرانش شاهد هستیم . گروه بازیگران در این کار در مقام اجرای درست یک نمایش نامه با سربلندی بیرون آمده اند . نقش گیتی قاسمی به عنوان کارگردان در بروز این نتیجه نیز مثال زدنی است.
کلیپ انتهایی کار علی رغم آنکه مطمئنا مطابق با سلیقۀ طرفدارانِ خاصِ خود است اما هیچ گونه ارتباطی با کلیت داستانِ نمایش ندارد و این عدم تجانس تنها از شکوه کیفیت یک پایان ، کاسته است . شاید اگر این کلیپ در انتهای یک تئاتر با فضای امروزی تر یا با مفهوم متفاوت استفاده می شد ، توجیه کاربردِ آن باور پذیر می شد اما در شکل فعلی ، اضافه کردن این آهنگ ،فضای فلسفی نمایش را به سمت و سوی ناملموسی برده است.
در کلیت ، تماشای این اجرا از حیثِ یک دست بودنِ جمع بازیگران و برخورد حرفه ایشان در بازی و حرکت ، انتخاب هوشمندانه ای است که میتواند برای ذهن های علاقه مند به فلسفه ، دلپذیرتر باشد .