ویرگول
ورودثبت نام
مریم تاواتاو
مریم تاواتاونویسنده . داستان نویس [email protected]
مریم تاواتاو
مریم تاواتاو
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

چند سلول زندگی ساز

یادداشت مریم تاواتاو - منتقد
یادداشت مریم تاواتاو - منتقد


درباره فیلم"مغز استخوان" به کارگردانی "حمیدرضا قربانی"
یادداشت چاپ شده در روزنامه سازندگی در تاریخ 1401.03.08
نویسنده یادداشت : مریم تاواتاو (منتقد)

"مغز استخوان" فیلمی در ژانر درام به کارگردانی "حمیدرضا قربانی" و نویسندگی "علی زرنگار" است که ماجرای یک پسربچه ی سرطانی را روایت می کند که والدینش می فهمند راه نجاتش به دنیا آوردن کودکی دیگر و دریافت سلول های بندناف او است.
فیلم با یک ایده کمیاب شروع می شود؛‌ درست وقتی که "بابک حمیدیان" روبه روی میز دکتر می‌ایستد و با سوالش مساله اصلی قصه را بازگو می کند، انگار درب صندوقچه‌ای پر راز باز می شود. انتخاب چنین ایده ی هوشمندانه ای، منجر به جذب و حتی میخکوب شدن مخاطب در همان چنددقیقه اول می-شود؛ ‌مخاطبی که از ایده های نخ نمایی که دورنمایشان مشخص است خسته شده و به دنبال شنیدن داستا ن های تازه است. اما این که دنباله این ایده به کدام سرزمین قصه برسد، عامل مهم دیگری است که بی توجهی به آن می تواند مخاطبِ میخکوب شده را از قصه دلسرد کند. مغز استخوان برای این که دچار ریزشِ مخاطب نشود، ایده اش را به ماجراهای فرعی دیگری گره زده و تماشاگر را درگیر ماجراهای یافتن هویت واقعی پدر کودک می کند و در این راه باز به خرده داستان های تازه تری متوسل می شود. اما آنچه واضح است این تلاش در پیچیده کردن مسیر روایت، ناکام مانده. چراکه چیدمان این همه حوادث فقط منجر به شلوغی و گم شدن گره اصلی ماجرا شده و ماجرای مرکزی اولیه انگار به حاشیه رانده شده.
شاید هر یک از خرده داستان های این فیلم در موقعیتی جداگانه کارکردی بیشتری می داشت. در شکل فعلی، نخ اتصالی که این داستان ها را همگون و منسجم نشان دهد شکل نگرفته چراکه فاصله قصه های فرعی از هم زیاد است. موضوع اصلی فیلم درباره بیماری و نجات یک کودک با بهایی سنگین است اما تمرکز از رنج این کودک و اطرافیانش از این وضعیت و اجبار به تصمیم گیری درباره موقعیت پیچیده مربوط به آن، به اتفاقات فرعی دیگری تغییر مسیر داد؛ اتفاقانی که گاه چندان هم قابل باور نبودند. در واقع خط اصلیِ قصه، زیرسایه ی داستا ن های فرعی ، کم رنگ شد و به میزان کافی از پتاسیل دراماتیک موقعیت پیچیده ی ساخته شده استفاده نگردید.
برگ برنده فیلم "مغز استخوان" بازی های خوبش است. بابک حمیدیان یکی از نقش های زیرپوستی خود را بازی کرده و "پریناز ایزدیار" در قامت زنی رنج کشیده ظاهر شده تا استیصال آدمی را نشان دهد که برای نجات فرزندش حاضر است هرکاری کند و حتی دیگران را در معذوریت اخلاقی قراردهد. البته گرچه آدم های این قصه، هریک به اقتضای مساله اصلی خودشان ویژگی هایی را به شخصیت اضافه کرده اند اما این به معنای شخصیت پردازی در راستای فیلم نیست. گویی برخی قصه ها در مسیر گره اصلی واقع نشد و صحنه هایی نامرتبط با جریان کلی فیلم را ساخت. هم چنین خیلی از رفتارهای شخصیت وکیل از باورپذیری کافی برخوردار نبود. با این وجود نمی توان بازی های خوب و جسارت سازنده فیلم در پرداخت به چنین سوژه ی نایابی را نادیده گرفت.

۰
۰
مریم تاواتاو
مریم تاواتاو
نویسنده . داستان نویس [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید