
هر واژه ، دستی است که باری از دوش کم برمی دارد و هر داستان ، رهایم می کند تا طناب زندگی را محکمتر بچسبم . منتی بر ادبیات نیست . منت ادبیات است بر من که دردهایم را در چشمه کلماتش حل می کنم و هربار با قصه هایم به کالبد شخصیتی جدید می روم تا چندباره زندگی کنم و یادم نرود هنوز زنده ام ...
یادداشتهای وبلاگ در ویرگول ، آلبوم صداهای ذهنم است ...
می دانم جهان این روزها پر از هیاهوست اما تو ... تو صدایم را گم نکن ...
پی نوشت : و یک سال حضور من و کلماتم در ویرگول ...