
.
من برای فراموشکردنِ تو راههای زیادی رفتم ؛ از گیتهای فراوانی رد شدم . بارها موهایم را کنار زدم تا مامور تشخیص هویت ، صورتم را ببیند و مطمئن شود این دختر با موهای آشفته و فِر ، صاحبِ همان عکس پاسپورت است . فکر میکردم مکانها فراموشی میآورند و هرچه از نقطهای که دستهای تو را رها کردم فاصله بگیرم ، به آن آلزایمرِ انتخابی که میخواهم نزدیکتر میشوم . از کوهها با این امید بالا میرفتم که به قله میرسم و تو را پشت سرم جا میگذارم ؛ فکر میکردم رقص ، نوشتن ، آدمهای تازه ، محو میکنند نامی از تو را که همچون خون در وجودم جاری شده بود و در هرگوشهای از جانم جریان داشت .
.
اما نتوانستم . من در شلوغترین اتاقها هم در دالان ذهنم با تو پشت همان میز همیشگی ، خلوت کرده بودم ؛ تو چای مینوشیدی ؛ من تماشایت میکردم . حتی کوهها پژواکی از نام تو بودند؛ انعکاسی از فریاد من که تو را صدا میکرد ؛ بگو بیاراده ؛ بگو از درد ... و آدمهای جدید حتما کالبدهای تکراری بودند که فقط جای تو روبرویم مینشستند و عجیب ، آن صندلی برایشان بیاندازه بود . من همانموقع فهمیدم جای هیچکس را با دیگری نمیشود پُر کرد و هرکس در بهترین حالت ، در صندلی خودش نشسته شاید فقط کمی نزدیک به جای خالی تو .
.
و نمیدانستم باید برای فراموشکردنِ تو به همان نقطهای برگردم که دستهایت را رها کرده بودم . همانجا که وعدۀ آلزایمر انتخابی را در سرزمینی موعود به خودم دادم و یادم نبود که وقتی دست کسی را با عشق میگیری ، تکهای از وجود آن آدم برای همیشه در وجودت باقی میماند و جزئی از تو میشود . حالا تمام عالم را زیرپا بگذار که فراموش کنی ، که یادش را جا بگذاری ؛ آن یاد ، محکم سرجایش مانده . فقط باید بپذیری که هست ، ریشهدار هم هست . ریشهاش در همان روزهایی است که لبخندت قفل میشد به گرمای انگشتان یک دوست ، یک معشوق ... تو میخواهی آن روزها را فراموش کنی ؟! تو میخواهی خودت را فراموش کنی؟!
.
حالا از آن روزها فقط دستهایت یادم مانده ؛ محکم گرفته بودمشان ؛ گرمای انگشتانت آرامم میکرد ... من یادم است ... خیابانهای این شهر هم یادشان است ...
.
این پاییز فهمیدم که من و خیابانها دیگر نمیخواهیم فراموشت کنیم ...
.
نویسنده : مریم تاواتاو