
نام من در هیچ فهرستی از قاتلان زنجیرهای نیامده؛ من کسی را نکشتهام. این را بارها به خودم گفتهام؛ حتی وقتی دلهرۀ تماشای سریال «دز» به جانم افتاد، دائم با خودم تکرار میکردم همه اینها فقط فیلمهایی است که میبینمشان. اما نیمۀ هوشیارتر ذهنم میگفت که مهم نیست این داستان برپایۀ یک جنایت واقعی ساخته شده یا نه؛ مهم این است که دز ، یک آدم معمولی، با همین چهرۀ آرام در اتاق بازجویی به کلکسیون قربانیانش اعتراف کرد، جای جسدهایی را که سربهنیست کرده بود در گوشهوکنار خانهاش نشان پلیسها داد و تنها دغدغهاش این بود که برای روز دادگاه، کراوات مناسب گیرش میآید یا نه.
من کسی را نکشتهام اما جایی که دز گفت: " همهمون توی کمدامون اسکلتهایی داریم که تقتق صدا میکنن؛ رازهایی که هیچوقت جرات نمیکنیم با هیچکس درمیون بذاریم ..." به خودم، به خانه، به کمد شک کردم.
.
آخرینبار که دستی را رها کردم بی توضیح؛ روزیکه " دوستت ندارم" را همچون اسید به صورت یک نفر پاشیدم و بعد حتی نماندم ببینم که چهرۀ جدیدش بهچهروز درآمده؛ همۀ بارهایی که چیدمان کلماتم را طوری طراحی کردم که ترکیبی از دردآورترینها شود و بعد جوری نثار آدم روبرویم کردم که دیگر هوس نکند با من دربیفتد، حتما همانموقعها نامم سُر خورد و نشست در فهرست قاتلان سریالی؛ همانها که هر چند وقت یک بار بهسرشان میزند طعم کُشتن را زیر زبانشان مزهمزه کنند. چه فرقی میکند اسمم در کدام ردیف از آن فهرست ثبت شده؛ خطرناکترین یا مرموزترین ... حتی فرقی نمیکند که تحتتعقیب نیستم و هیچ کارآگاهی دنبال رد جنازۀ قربانیان من نمیگردد؛
.
مهم این است که من به دستهایم، کلماتم، به خودم شک کردم...
.
.
نویسنده متن : مریم تاواتاو