
من آدمهای زیادی بودهام. از من ورژنهای مختلفی از «بودن» روی زمین زندگی کرده. یکیشان عاشق بوده؛ آنقدر که میتوانسته کار و زندگیش را کنار بگذارد برود و مثل یک آهوی تیزپا در دشت و دمن دنبال یک عشق ماورایی بدود و تا ابد بپرستدش. یکیشان آنقدرها منطقی بوده که میتوانسته در یکقدمیِ عشق، پشت پا بزند به همهچیز و هیچوقت هم پشیمان نشود از قلبی که شکسته؛ از دستی که رها کرده.
من آدمهای زیادی بودهام. گاهی دلم برای بعضیهاشان تنگ میشود؛ از بعضیهاشان میترسم؛ چندتایشان را از یاد بردهام و حضورشان خاطرهی دوری است که وقتی به یادشان میآورم از بودنم در آن کالبد، متحیر می شوم. خیلیهاشان را هنوز نمیشناسم. حتما منِ الآنم هم یکی از همان بینهایت خودی است که دارم زندگیش میکنم و بخشهای زیادی از آن ناشناخته و دستنخورده باقی میماند تا در زمانی آنطرفتر، در آیندهای نزدیک یا دور، به این روزها فکر کنم و از خودم بپرسم این تو بودی؟!
همین منها کاری کردند که خیلی وقتها از خودم ترسیدم؛ از اینکه تصمیمِ امروز من برای خودهای فردایم معنایی دارد؟ فردا و منهای تازهوارد میتوانند مرا با تمام اشتباهات گذشتهام ببخشند و کالبدم را به دوش بکشند آن هم در حالیکه هنوز دوستم دارند؟!
اگر از خودم بپرسید میگویم من از تمام آن منها، حتی از تمام اشتباهاتشان درست شدهام؛ طوریکه نمیتوانم یک کدامشان را انتخاب کنم و با آهی از ته قلبم آرزوی نبودنش را کنم. نمیتوانم به دستهایم وقتی دستِ اشتباهی را فشار داده بگویم نباید در آن مکان و زمان، نزدیک کالبدی غلط مینشستی و عشق را بو میکشیدی. نمیخواهم برگردم و به منهای پیشین بگویم راههای درستتری هست؛ آنهم وقتی هنوز به درستی و غلطی همین راه پیشرویم شک دارم .
حتما اگر ترکیبی از تمام این بودنها نبود، تاب تاریکی این جهان را نمیآوردم. تمام آنها از من کسی را ساخت که جای آدمهای مختلف زندگی کند تا بفهمد که این جهان در کنار عقلکلها و مدعیانِ منطق حتما میتواند آدمهایی شبیه من را بپذیرد: آدمهایی که گاه تمام قدمهای یک روزشان را به اشتباه رفتهاند اما هنوز به طلوع آفتاب صبح بعد، امیدوارند؛ به اینکه در فردایی دیگر، اشتباه منهای قبلی را تکرار نکنند...
من هنوز هم از آدمهایی که اشتباه نمیکنند میترسم. شاید این روزها خیلی بیشتر از تمام گذشتهای که عذاب اشتباهات قبلی، به جانم افتاده بود ،خودم را بخشیدهام.میخواهم به اندازه عمرِ تمام منهایی که سراغم میآیند زندگی کنم و دیگر نترسم ...
نویسنده :مریم تاواتاو