
.
حالا که فکرش را میکنم ما بدون شما زنده ماندیم. بدون شما روی سنگفرش یک خیابان تاریک رقصیدیم و نترسیدیم که وقتی از چرخش آخرمان برگردیم شما را با آن ابروهای گرهخورده ببینیم باز هم طلبکار که چرا دستتان را نگرفتیم و به مرکز آن خیابان ساکت نیاوردیم تا همپای ما برقصید.
ما بدون شما زانوهایمان را بغل گرفتیم و همان کاری را کردیم که شما در زمانِ بودنتان برایمان نکردید؛ خودمان را آرام کردیم تا درد روزگار پر از تنهایی را طاقت بیاوریم...
بدون شما نگاه سرد مردم این شهر را تاب آوردیم و فکر نکردیم اگر شما اینجا بودید حتما زبانشان را میفهمیدید و ما کمتر غریب میبودیم؛ چون میدانستیم که آدم میتواند کنار یک نفر دیگر بایستد اما در قلبش باز هم تنها باشد؛ که نه از دستدادنِ کسی یعنی باختن و نه داشتنِ کسی یعنی لمسِ سلول به سلولِ خوشبختی...
ما بدون شما یاد گرفتیم که به معرفت انسان آنقدرها دل نبندیم و جایِ بودنِ هیچکس را کنار خودمان ابدی فرض نکنیم. حالا روی آدمها فقط در حد همان لحظهای که به رویمان میخندند حساب باز میکنیم؛ کاری که باید در مورد شما هم انجام میدادیم....
بدون شما نمردیم؛ فقط پشت مردمک چشمهایمان یک خلأ بزرگ از نبودنتان جا خشک کرد تا وقتی به غریبهها نگاه میکنیم تصویر شما را در چشمهایشان ببینیم. همینطوری شد که تنها ماندیم؛ همینطوری شد که بعد از شما هیچ دستی را به گرمی فشار ندادیم و از خیرهشدن به چشمها طفره رفتیم. یاد گرفتیم که برای بعضیها معنای دوستی و رابطه، یک هیجانِ زودگذر است و حتما هیجانهای جدیدتر پشت در روبرویی منتظر.
اما ماورای تمام درسهایی که به ما دادید، ما و قلبمان خواستیم که این چرخه بازی با آدمها را متوقف کنیم و با هیچکس آنطوری که شما با ما تاکردید سرنکنیم. مدتهاست به خودمان قول دادهایم شبیه شما نشویم ای دوستداشتنیترینمان در روزگار دور...
نویسنده:مریم تاواتاو