
حالا نه اینکه چون محصور در جغرافیای خاورمیانهایم و بهت، غذای هرروز روح ماست؛ نه چون در تلاقی سرزمین حیرت با آرزوهایمان سکنی گزیدهایم بلکه شاید بهخاطر زمانه عجیبی که در آن محبوسیم، من از تمام از دستدادنها میترسم.
و تجربه تلختر، از دستدادن کسانی است که روزگاری دوستشان داشتیم و حالا هم هستند، زندهاند، سالماند اما دیگر برای ما نیستند. دیگر هیچ میز دونفرهای در هیچ کافهای از شهر نیست که بتوانیم زل بزنیم به مردمک چشمهای پرتردیدشان، دستشان را بگیریم و بگوییم عذابِ این روزگار با بودن کنار آنها برایمان شیرین است؛ بگوییم هنوز اندکی تحمل در وجودمان مانده تا کنارشان بهت این زمانه را صبوری کنیم و دردش را با بودن آنها به جان بخریم و خم نشویم از بلایی که خاورمیانه به سرمان آورده. حالا از آنها فقط اسمهایی مانده در دفترچه تلفن گوشیمان؛ هنوزحذفشان نکردهایم؛ هنوز جرات نکردهایم که سرک بکشیم به عکس جدید پروفایلشان؛ نمیخواهیم دوباره گره بخوریم به سِحر آن چشمهای پرتردید و یادمان بیفتد که چهقدر ازشان دوریم؛ که دیگر نداریمشان.
این جغرافیا و تبعاتِ بودن در آن حتما بهانه دهانپرکنی است برای فراموششدن، برای دیگر انتخابِ کسی نبودن؛ چون او مشغول انتخابهای تازه است؛ چرا که زندگی در خاورمیانه سخت است و این سختی حتما نبودنِ ما را کنار آنها که باید کنارشان میبودیم معنادارتر میکند اما برای من هیچ بهانهای آنقدرها مشروع نیست که بیمعرفتی را توجیه کند. فقط میدانم که ما با دستهایمان خود را از پشت تمام میزهای دونفره جدا کردیم؛ تا برای روزگار سختی و تنهایی دستی نمانٓد که بگیریمش. تا خداییٍ زمانه در آفرینش جداییها را بپذیریم و تن دهیم به این گزاره تکراری که رسم روزگار، بیوفایی اهلش است و عمق یک رفاقت را به سطح یک رابطه دوستی کمرنگ تبدیل کنیم. من از حبسشدن در جهانی حرف میزنم که بیوفایی را اصالت میبخشد، دوستی را بیاعتبار میداند و به وفاداری، به تلاش برای نگهداشتن یک رابطه فرصت نمیدهد.
کدام جغرافیا ما را محکوم به نابودی رشته های دوستی کرده جز چاردیواری اندیشههای تاریکمان، جز نخواستن دستهایمان در ساختن یک رابطه؟ من از بهت بزرگتری برایت میگویم؛ بزرگتر از زندگی در خاورمیانه.بهت از اراده آنهایی که ما را حواله دادند به تنهایی و گفتند رسم روزگار همین است و روزگاری ساختند مطابق با میل خودشان پر از نخواستن، پر از دلبریدن.
نویسنده:مریم تاواتاو