
من بارها از او شنیدم که گفت دوستم دارد اما بیکلمه. مثلا تمام روزهایی که “مراقب خودت باش” را خیره به چشمهایم میگفت، کلامی از دوستداشتن به زبان نمیآورد اما دوستم داشت.
و برای آدمهای عجول که آرامش فعلیشان را با هیجان عشقهای قبلی، مقایسه میکنند واژههایند که به یک رابطه، اعتبار میبخشند و من حتما یک کلمهبازِ عجول بودم که نمیتوانست صورتِ ذهنش را بهسمت منظرهای جدید بچرخاند، بهجای گوش به چشمهایش اعتماد کند و نترسد که شاید این نگفتنهای هر لحظهای یعنی در ساعتِ جدید دیگر، عاشقم نیست .
من، همه چیز را مقایسه میکردم؛ او را با دیگران؛ دیگران را با اسطورههای عشق؛ اسطورههای عشق را با امروزِ خودم .همیشه فکر میکردم عاشقهای تاریخ ، معشوقشان را با کدام کلمه صدا میکردند؟ حتما از نامِ عشقشان، تسبیحی دور گردن میانداختند و دوستتدارم را زیرلب ذکر میگفتند؛ برای من تاریخِ عشق، پُر بود از کوچهپسکوچههایی که در آن، عاشقها زانو میزدند و معشوقها حتما با ناز و لبخند، ایمان داشتند که خوشبختند .
اما او کوچهای از تاریخ را نشانم داد شاید جایی حوالی یک عصر پاییزی. میدیدم که اسطورههای عشق در گذرگاههای تاریخ ایستادهاند، برایم دست تکان میدهند و میگویند ما هم برای معشوقمان بیشتر از کلمه، توجه خرج میکردیم و معشوقهایی بودند آرام و دلخوش به دوستتدارمهایی که وقتی میشنیدند باد ، پاییز و سکوت، گواه بهحقیقتش میداد .
من، شکلِ تازهای از دوستداشتن را با او تجربه کردم. زبانی نو که الفبایش وقتی تبدیل به کلمات صدادار میشد پشتوانهای داشت از جنس صبر و ایمان به صداقتِ هر هجایش.. می.دانی! او بارها به من گفت دوستم دارد .. اما در زبانی جدید...