
ما را آنقدرها عاصی نکنید که هنگام رفتن، جوری در را ببندیم که انگار هیچگاه قرار نیست برگردیم؛ که چارچوبِ در بلرزد از غم قلبمان؛ که او هم مطمئن شود قرارمان با خودمان این است که به هر بیراههی ناکجاآبادی پناه ببریم و هر سوزِ سرمایی را به جان بخریم اما دیگر پیش شما به پناه، به مهمانی، به زندگی برنگردیم.
ما را آنقدرها از خودتان، از باورتان، از دستهایتان متنفر نکنید که بخواهیم تمام گذشته را یکجا از ذهنمان پاک کنیم تا بلکه شما را در تاریخی از زندگی خودمان نبینیم. نخواهید که آنقدرها از بودن کنارتان زده شویم که بهای نبودنمان بشود آوارگی، سرگردانی، تحمل غم غربت؛ بشود روزگاری که هر بودنی را به ماندن کنار شما ترجیح دهیم.
بگذارید اگر رفتیم، در را جوری آرام ببندیم که یعنی شاید روزی به آن جغرافیای غریبِ قلمروی شما سرخواهیم زد؛ که یعنی اگر روزی دوباره راهمان به آن سمتها بیفتد سر برنمیگردانیم به غم، به درد. که خیره نمیشویم به زخمهایی که شما بر تنمان گذاشتید، اصلا شاید ببوسیمتان، شاید به شما بگوییم آن گذشته هرچه بوده تاریخی از زندگی ما را کنارتان ساخته که نمیخواهیم حذفش کنیم.
اگر معشوقید، اگر صاحب میز و منصبید و چرخ روزگار، شما را بالادست عدهای قرار داده، اگر دوستید، یارید، اگر روبرویتان انسان ایستاده، او را جوری نچزانید که دو پای اضافی برای رفتنش قرض بگیرد و به تمام ثانیههای ماندنش لعنت بفرستد. کاری نکنید که در یک غروب پاییزی، خودش و قلب شکستهاش را بیخبر بردارد و برود به هرجایی که امید نبودن شما آرامٰش کند.
ما آدمهای روبرویتان را آنقدرها خسته نکنید که بعد از شما نتوانیم دستی را به گرمی بفشاریم؛ که نتوانیم بودن کنار کسی را تاب بیاوریم؛ نخواهید شما را خطکشی ببینیم تا معرفت همه را با شما قیاس کنیم و بعدش به مرام هیچ کس، دلخوش نباشیم. لااقل اگر قرار به بستنِ هر دری هست کاری کنید آن در را آرام ببندیم، بگذارید حلقهای از اشک درون چشمانمان جمع شود؛ بگذارید دلمان برایتان تنگ شود...
نویسنده: مریم تاواتاو