
نمیدانم حالا که تکلیف خودم را با چندنفری در گذشتهی زندگیام معلوم کردهام باید برگردم و یادشان را از روزهای قبل حذف کنم یا نه بگذارم خاطرهشان همانطور قرص و محکم سرجایشان بماند و هر غروب جمعه سراغم بیاید، بغض شود و تمام وجودم را بلرزاند؟!
نمیدانم با روزهایی که در کنارشان خندیدم چه کنم؛ همان روزها که عکس دونفره میانداختیم یا وقتهایی که سعی میکردم یواشکی از خودمان سلفی بیندازم به خیال خودم برای روزهای بعدتر؛ انگار که سالها بعد میتوانم عکسی رو کنم از گذشتهمان و او بخندد از سرخوشیِ عمری که با من گذرانده.
نمیدانم حالا که این روزها از راه رسیده با انبوه عکسهای یادگاری چه کنم. یک سوی قلبم میگوید باید خیاط شوم و برگردم و تکهی بزرگی از پارچه زندگیم را ببُرم و دور بیندازم؛ بعد سر و ته گذشته را وصلهپینه کنم و بگویم بهتر که اینها از اول نباشند. اما آن سوی بالغترِ ذهنم قیچی را از دستم میگیرد و میگوید تو نمیتوانی از شر هیچ تکهای از گذشتهات با یک برش خلاص شوی.
نمیدانم حالا که آن روی سکهی آدمیزاد را دیدهام و فهمیدم میشود چهقدر بیمعرفت بود، دوباره میتوانم به کسی اعتماد کنم؟! راستش را بخواهی حالا حتی از گرفتن یک عکس یادگاری با آدمها میترسم. آن کسی که موقع عکسگرفتنها خودش را گم و گور میکند منم. از سالها بعد، از نداشتن صاحبان آن عکسها کنارم، از چشیدن طعم دوباره بیوفایی میترسم. پشیمانم از اعتماد به آنهایی که فکر میکردم لنگر زندگیام هستند اما در لحظهای که به کمکشان نیاز بود، یک جوری نبودنشان را به رخم کشیدند که تمام عکسها از بودنشان خالی شد؛ انگار بیمعرفتیشان قیچی شد و بین تمام پیوندهای گذشته را برید ...
اما میدانم بین تمام این هراسها و تردیدها در گرفتن دست کسی به مهر، حسی درونم هست که نمیخواهد به این یأس برسد که باور کند نسخه مهربانتری از آدمیزاد، سر راه ما سبز نخواهد شد. چشم میگرداند و بو میکشد تا بلکه روزی، جایی، کسانی را پیدا کند که معنی وفاداری را بفهمند.
میدانی ای عزیز دلشکسته! من و تو به باد تکیه دادیم و سرگردان شدیم. حالا که طوفان نشٓسته، حالا که فهمیدیم تکیهگاهمان را اشتباه انتخاب کرده بودیم، بیا درب قلبمان را باز بگذاریم تا کسانی بیایند شاید مهربانتر، شاید باوفاتر ...
باور کن تمام دنیا در دستهای بیوفای لنگرهای اشتباه گذشته زندگیمان خلاصه نمیشود... حتی اگر هنوز دلمان برای آن لنگرها تنگ شود...
نویسنده : مریم تاواتاو