
ای عزیزِ دلشکسته!
من برای این روزهایت نسخهی شعاریِ امیدوارکنندهای ندارم؛ نمیگویم این روزها میگذرد و زهرشان یادمان میرود؛ نمیگویم فردا که برسد فراموش میکنیم که در روزهای قبلی، چهقدر تنها بودیم، چهقدر تنهایمان گذاشتند و توجیه کردند؛ ردمان کردند و به خودشان حق دادند ما را نادیده بگیرند. نمیگویم فردای هرکسی هرقدر هم پردستاورد، برایش فراموشی میآورد. من از آنها هستم که دیگر نای جنگ برای حذف گذشته را ندارم؛ که میدانم هرچهقدر هم شمشیر بزنم، در این جنگِ بیهوده، برنده نخواهم بود. دیگر پذیرفتهام همیشه انگشتی از من دستهای زمخت و سیاهِ گذشته را گرفته و با خودش اینطرف و آنطرف میبرد. چه حالا که غریبم و چه آن روزهایی که در شهر خودم قدم می زدم و هوای سنگینِ غربت نبود تا غمش سینهام را عصرهای جمعه تنگ کند، هیچوقت فکر نمیکردم که میشود از شر گذشته، اتفاقات و آدمهایش خلاص شد. نه جغرافیای تازه، نه روز و ماه و ساعتی جدید از تاریخ زندگی نمیتواند فکر این روزها را از یادت ببرد که چقدر غریب ماندیم در میانه ادعای عاشقیها و رفاقتها و دوستتدارمهای تکراری.
من فقط میدانم که باید در همین بحبوحه که خنجر خوردیم از آنها که فکرش را نمیکردیم و قلبمان شکست ازینکه چهقدر راحت ما را دور انداختند و دندانِ قضاوتشان را با ولع و بدون لحظهای شک در گلویمان فرو کردند، زندگی کنیم. فقط میدانم باید معنای زندگی را در همین روزهای سخت پیدا کنیم و نرنجیم که روزگاری فکر میکردیم برای فردایمان لنگر ساختهایم اما حالا فردا رسیده و میبینیم هیچ پناهگاهی برایمان نمانده؛ هیچ که نه؛ هنوز پناه هست؛ مثلا آن شب که در باران بوسیدمت و نترسیدم که باقی با چشمانِ قضاوتگرشان نگاهمان میکنند یا در تمام آن روزهایی که برای یکساعت بیشتر با تو بودن، تمام خیابان را به سمت خانه دویدم، یعنی من و تو پناهیم حتی اگر تمامِ دنیا به ما پشت کنند.
محبوبِ من! دنیا پر از همین نخواستنهاست؛ پر از آنهایی که باافتخار از اقتدارِ پوشالیشان، دستِ رد به سینهمان میزنند. تو اما به خواستنِ دستهای من و بخشندگیِ قلبت ایمان بیاور و این روزگار را با تمام بیمعرفتیاش بپذیر. من تو را با همان تکانگشتی که به دست زمختِ گذشته وصل شده، دوست دارم....
نویسنده :مریم تاواتاو