
اصلا صدای تو همان امواجی است که از ساز مردِ در کوچه امروز به خانه ما ریخت. هم او که نمیدانم از کجا پیدایش شد و طرفهای ظهر روز یازدهم اسفند ماه، آمدن بهار را بشارت داد. او یکی از پیامبران تو بود با همان ریتم شادی که سر تا ته کوچه را رفت و بذر امید در خانهها کاشت.
تو همانی که دیده نمیشوی و همه جا هستی! فقط چشمان ما گاهی نقص فنی پیدا میکنند و فوکوسشان روی آن ویروس منحوس نادیدنی گیر میکند. ما وقتی دوربینمان خراب میشود میرویم نمایندگی، حالا برای دیدگان بدقلقمان باید کجا برویم؟ نمایندگی بخش بصری خلقت تو کجاست؟
شاید اول باید گوشهایمان را جرمگیری کنیم تا صدای فرشته داعی را بشنویم که دعوتمان کرده به همنشینی با تو. همنشینی مفهوم خیلی عمیقی دارد به گمانم، چیزی فراتر از همکلامی. در همنشینی علاوه بر صحبت با فرد مقابل، کنارش مینشینیم و نزدیکی و انس بیشتری شکل میگیرد. من فکر میکنم اگر کسی آدم را به همنشینی دعوت کند خیلی به آدم توجه و علاقه زیادی نشان داده. حالا تو، خالق تمام موجودات ریز و درشت این جهان و آن جهانی که ما از ابعادش تصوری نداریم، دعوتمان کردهای به همنشینی با خودت! و خب مگر کسی شک دارد لحظهای نشستن با تو برابر است با کوری در برابر تمام بدیها؟
پینوشت: چلّه نور تلاشی برای یافتن هر روزهی نشانهای از اوست. دعا کنید برای استمرارش...