ویرگول
ورودثبت نام
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

پری های سین یا شین

نمایی از فیلم بیتا
نمایی از فیلم بیتا


این روزها بی وقفه سکانسی از فیلم "بیتا" ، یعنی صحنه ی مواجهه ی گوگوش(بی تا) با پروانه معصومی(پری سین یا شین ، به درستی در خاطر ندارم) در ذهنم تداعی می شود.دخترکی ساده و معمولی که در تلاشی مذبوحانه برای ورود به دنیای مرد مورد علاقه اش ، خود واقعی و بکرش را نیز گم میکند. با تمام علاقه و ارادتی که من به این بخش از فیلم دارم ، در آن لحظات حس همذات پنداری قوی با بیتا پیدا میکنم. انگار خود من در هیبت بیتا در مقابل پری سین یا پری شین های زندگی ام قرار گرفته ایم. در اینگونه مواقع ، بخش بدجنس مغزم لبخندی چندش آور حواله ام میکند و با ترشحات سمی خود ، سری از سر تحقیر به چپ و راست برایم تکان میدهد و نچ نچی بلندبالا نثارم میکند. راستش از قیافه ی عاقل اندر سفیه مغزم هم در آن شرایط خنده ام میگیرد. اما حس شرمندگی و کافی نبودن با چنان قدرتی به اندرونی باورهایم پمپاژ میشود که مانع از باز شدن نیش مبارک، تا سرحد ممکن و ابراز شعف و حظ وافر از تصور این حجم از ندانستن و خنگی ام می شود. و اگر تنها مانع ممکن یعنی مغز همه چیز دانم نبود قابلیت سرگرم شدن و لذت بردن از مسخرگی احوالاتم را برای روزهای متوالی داشتم.

دست و پا زدنهای احمقانه ، ژستهای آب دوغ خیاری ،خیالات فانتزی ، تمرینهای بی سر و ته ، اضطرابهای شیرین ، انتظارهای بیهوده ..... همه و همه وقتی از جایی بالاتر به خودم نگاه میکنم ، خنده دار هستند و سرگرم کننده.

راستش نمیدانم این اصرار برای یادگیری و دانستن از کدامین سوراخ بی وجود وجودم هست که اگر میدانستم تا بحال صد بار درش را گِل گرفته بودم . شاید عقده و طرحواره ای ناشناخته و گم از ایام کودکی. هر آنچه هست فعلا بدجور بر گرده ام سوار است. البته خوب که فکر میکنم از سالیان دور هم پاهای این جناب " بدان و بفهم" دور گردنم قلاب شده بود .

من حتی بهترین فرصتها برای آشنایی و بودن در کنار انسانهای متفاوت را با این پیش فرض احمقانه که "او چه چیزی به من یاد میدهد" از دست داده ام.میدانم که هر چه هست زیر سر همین مغز مارموز است.انگار که من فقط با دانسته هایم دارای هویت میشوم. طفلک گوگوش در این فیلم مرا به یاد التماسهای دوستی عزیز می انداخت که بارها مرا به تمامی مقدسات قسم میداد :

"خواهش میکنم نفهم! اصراری هم برای دانستن نکن، بخدا که به وقت ندانستن هزار بار خواستنی تر و بهتر از هر همه چیز دانی هستی، من چشمان خنگ و پر از سوالت را بیشتر دوست میدارم" .

میدانید ، اصلا مقصر همه ی اینها همان پری سینها یا شینهای زندگی ام هستند. همانها که جهان بینی مزخرف خود را لای هزار جور زرورق رنگی میپیچند و با القای حس کافی نبودن و عقب ماندگی از حلق تا جایی نزدیک ماتحتت فرو میکنند.وگرنه منکه از همان اول هم با بیتای خنگ درونم خوشحال و راضی بودم.

مریم شراوند

مرداد ۱۴۰۰

۱۱
۲
مریم شراوند
مریم شراوند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید