ویرگول
ورودثبت نام
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

واکسن بلاد کفر


قفل درب ورودی خانه خراب شده و ما الان پشت در هستیم. بخاطر تزریق واکسن اندکی سرم سنگین است و احساس تب و حرارتی سوزنده روی لبهایم میکنم. پشت پلکهایم داغ شده و درد در بازوی چپم میپیچد. مخصوصا وقتی تکانش میدهم.

چون کاری از من ساخته نیست روی پله ها مینشینم و به امروز صبح فکر میکنم. من میان جماعتی حدود ۲۰۰ یا شاید هم ۳۰۰ نفر، در لباسهای فرم اتوکشیده و کفشهای برق افتاده از واکس بودم.دو سوم بیشتر آقا و بقیه خانم بودند.آرمهای بانک مربوطه یا همان بج سینه هم روی کتها و مقنعه هایشان مثل نشان افتخار شوالیه ها نصب شده بود. تعدادی انگشت شمار هم چون من با لباس غیر فرم بمانند وصله ای ناجور، وارد جمع شدیم. نگاه های سنگین نگهبان درب ورودی تا متصدی تحویل فرم و تنی چند از همکاران ، تصور ورود زنی عریان و خطاکار را به مکانی مقدس در ذهنم نشاند.شاید تصویری از یک نقاشی رنگ روغن برای صده های قبل که در حفره های ذهنم جا مانده بود. با شک دست به دکمه ی آخر مانتو بردم و زیر چشمی روسری را روی بخش گردن و سینه صاف کردم. در فضای بزرگ محوطه سایبان و صندلیهایی تعبیه شده بود و پرسنل مربوطه با احترام همکاران محترم را خطاب قرار میدادند و شماره ها را صدا میکردند. گوشه ای از حیاط با اندکی فاصله از همکار کنار دستی ام نشستم و برای گذران وقت چشم دوختم به ساختمان زیبای قدیمی وسط حیاط که حوضی مستطیل شکل رو به رویش پهن بود .تضاد جالبی بود . هنر، معماری، اصالت و تاریخ در دل تجددی نابسامان و ناهنجار.

در باز شد. فکر کنم چیزیش هرز شده باشد. نفهمیدم چی!. گیجی و منگی هم باید به عوارض واکسن اضافه کنم.

یک جایی میخواندم اگر احساس تعلق به جمعی را نداری ، بگرد و اجتماع مناسب خودت را پیدا کن . اگر هم پیداش نکردی، اجتماعی که به آن تعلق داری را بساز.

من امروز به همه ی آن انسانهای زحمتکش و قابل احترام که بیشتر سالهای کاری ام را با آنها سهیم بودم احساس تعلق نمیکردم. انگار روی یک سیاره ی دیگر با کلیET دور هم جمع شده بودیم. از نحوه ی پوشش تا صحبت کردنشان برایم عجیب و نخواستنی بود. اما همه ی اینها را امروز وقتی که از این اجتماع فاصله گرفتم، متوجه میشوم.

تا زمانیکه با آنها یکی بودم ، میدانستم یک جای کار میلنگد و حس گناه و عذاب وجدان ازین عدم تعلق بر سرم سایه داشت. اما الان میدانم که من وارد اجتماع اشتباهی شده بودم. اجتماعی که به من تعلق نداشت و من هم به آنها.

عجب چیز خوبی بود این واکسن. در عین گیجی هم مغزت مثل ساعت کار میکند. احتمالا در انستیتو پارک محل تهیه نشده و توزیعش هم بعهده ی موتوری محل نبوده. با تشکر از کرونا و بلاد کفر، ژاپن. حالا باید کمی بخوابم.

مریم شراوند

مرداد ۱۴۰۰

۱۴
۹
مریم شراوند
مریم شراوند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید