
دخترک، تا کمر از پنجره بیرون بود. باد موهای فرفری اش را پخش صورتش کرده و با هر وَزِش ، نفسش را در سینه حبس و دوباره آزاد میکرد.
بهش گفتم: " تو مگه از بلندی نمیترسیدی؟بیا تو."
روی پنجه ی پاهایش بلند شد و بیشتر گردن کشید :" آخه نمیبینمش! فقط صدای ویولونش میاد، حتما زیر شاخ و برگ درخت توت وایساده تا خیس نشه."
بعد هم هماهنگ با نوای "جانِ مریم" که از کوچه تا طبقه ی چهارم رقص کنان بالا می آمد، رو به من سر و گردنی جنباند و موهای تابدارش را روی سرشانه های عریانش تکان داد!
خنده ام را جوری که نبیند روی لبهام جمع کرده و بهش بُراق شدم که:" خُبه، خُبه، بسه دیگه قِر وعشوه ! کارگر ساختمان نیمه کاره ی روبرو داره نگاه میکنه" همانجور که زیر لب زمزمه میکرد:" باز دوباره صبح شد، من هنوز بیدارم،کاش میخوابیدم، تو رو خواب میدیدم...." شانه هایش را که انگار میگفت برایم مهم نیست ، بالا انداخت. حالا دیگر تک ابر سیاه ، بالا سر پنجره جاگرفته بود و دانه های باران را تک تک کف دستهای دخترک که رو به آسمان بود می انداخت. با یک جَست پرید بالای کابینت و چهار زانو در قاب پنجره چِفت شد. سرش را رو به هوا گرفت و برای کبوترهای همسایه شروع به " بیاه" " بیاه" کرد! چرخید سمت من و گفت:" برنجت که دَمه! یذره بده برای اینا بریزم، انقد با باد رقصیدن، گشنه شدن"
قاشق برنج را روی لبه ی سنگی بیرون پنجره خالی کردم و پیگیر مسیر پرواز کبوترها، سنگینی نگاهی رو از طبقه ی چهارم دو تا ساختمان آنطرف تر احساس کردم.کارمند شرکت روبه رو بود که برای رفع خستگی و دود کردن سیگاری احتمالاً به کنارپنجره آمده بود.با تلاقی نگاهها، مردمک گشاد شده ی چشمانش از همان فاصله ی دور هم قابل تشخیص بود. الان حتماً با خودش میگوید:" زن گُنده ، چهارزانو ، سر به هوا، کنار پنجره چی میخواد؟! "
تلافی نگاه مات مَردک را سرش درآورده و گفتم:" بفرما ، همینو میخواستی؟ حالا میره بقیه همکاراش هم خبر میکنه، بیان فیلم سینمایی ببینن!."
دخترک که حرفهای من را با هیچ عضوی از وجودش بحساب نمی آورد، پشت به مرد با نوک انگشتان ، دمپاییها را جلوی پایش جُفت کرد و گفت:" سخت نگیر، بیا این روزنامه و شیشه شور!حالا دیگر فکر نمیکنند صدای سِحرانگیز ویولن پسرک تو را کنار پنجره کشاند تا با آهنگ " جان مریم" برقصی و عطر باران را نفس بکشی و به کبوترهای همسایه غذا بدهی! شروع کن به پاک کردن شیشه ها! که تمیز کردن شیشه ها در این قاب برای تو از هر کار دیگری موجّه تره!"
مریم شراوند
سوم تیر هزار و چهارصد