ویرگول
ورودثبت نام
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

"حی علی الفلاح!"

زن با صدای نفس نفس زدنهای پیاپی ، بیخ گوشش ، بیدار شد. دستهای" او " از روی رانهاش سُر میخورد و در انحنای کمرش از حرکت باز می ایستاد. ساعت چند بود؟ از میانه ی مژگان بلندش به گرگ و میش سحر چشم دوخت. چند ساعت بود که خواب بود؟ چند روز؟ چند ماه؟چند سال؟ ...
اذان را گفته بودند؟
"اذان"!
از هجوم سایه های مبهم به سرش ، پلکها را به تمامی گشود. پاهاش را درون سینه و بالا تنه را در شکم جمع کرد، مثل جنینی خمیده درون رحم ، پشتش را به عقب کشید و تنگ خودش را به سینه های ستبر "او" فشرد. ماهی را میمانست که در خسوفِ تنِ "او"، هر لحظه محو و ناپدید میشد .
حسرتی عظیم بر فکر زن سایه انداخت: "کاش این سحر همه ی موذنها خواب بمانند ، کاش عالمان دین فتوا دهند ، نماز صبح بی اذان اقامه شود."
بانگ " الله اکبر" از پنجره ی باز تا کنار تخت، درست بیخ بیخ گوش زن نشست . همانجا که بوسه های "او" ، گرداگرد گردنش تا لاله ی گوش جا خوش کرده بودند. صدای اذان گو، هُرم نفسهای خسته ، آتش بوسه ها......لرزشی خفیف بر اندام عریانش انداخت. چشمهاش را بست ، دستان سفت حلقه شده ی "او" دور بازوانش را با دو دست فشرد .

تن نحیفش با اندک تلاش دستان" او" چرخید و کمرش بر تخت فرود آمد. و " او" عمود بر زن، چون دیرکِ دار ، در ساحل پاهاش پهلو گرفت . لبها بیقرار و شتابان دورادور گردنش را طواف کردند. فرصت نبود. طوافی به قطرِ دایره ای از طناب!
اذان گو برای چهارمین بار بانگ "الله اکبر" برآورد.
چهار بار برای چهار گوشه ی چهار پایه....
زن به "او" که بر فراز کعبه ایستاده بود نگاه کرد، با طنابی بر گردن که هر لحظه تنگ و تنگتر میشد. صدای اذان می آمد، موذن خود" او" بود!.
"حی علی الفلاح "
زن به اطراف نگریست. حیاط مسجدالحرام از آدم ابوالبشر تا آخرین نوزادی که بر خشت افتاد، مالامال بود.عریان رو به "او" قامت بستند زمانیکه کعبه را از زیر پاهاش میکشیدند.
هر چه حلقه ی طناب تنگتر میشد صدای او هم رساتر به گوش میرسید.
" حی علی الفلاح"
" حی علی خیرالعمل"
درد و لذت همزمان به وجود زن ریخت.پاهاش بیش ازین تاب معلق ماندن در هوا را نداشت.
همچون "او" که دخول آلت مرگ تا بینهایتِ تنش ، رقصی دوار بر سر دیرک به پا کرده بود.
و" او "، معلق بر دیرک دار ،چرخید و چرخید و چرخید و سماع کرد و آنقدر بالا رفت تا از دیده ها پنهان شد.
و آن وقت باران باریدن گرفت و سرها همه به آسمان بود . بارانی از خون ، که تن های عریان را میشست و قطره قطره در زمین خشک و ترک خورده ی مسجدالحرام فرو میرفت.زن خم شد و آن آخرین کودک بر خشت افتاده را در آغوش گرفت در حالیکه بر گوش راستش "اذان" میگفت.....
چشم گشود. موهاش خیس و قطره های سرد عرق بر پیشانی اش میدرخشید. سرش را با کرختی به سمت" او " چرخاند . صورت بر بالشت سفید کنارش فشرد وعطر "او" را با خنکای صبحگاهی فرو بلعید . صدای موذن از گرگ و میش پنجره داخل میشد و بر تشک خالی از "او" می نشست.
" الله اکبر"، " الله اکبر"،" الله اکبر،" الله اکبر".

مریم شراوند
مرداد ۱۴۰۰

۱۳
۱۳
مریم شراوند
مریم شراوند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید