باید تفکیکت کنم. قطعه، قطعه. بخش به بخش. مثل جدا کردن تکه های پازل . باید بدانم کدامین بخش از وجودت مرا اینچنین دیوانه وار به تو میخواند و چرا . کدام را دوست تر میدارم و از کدام یک بیزارم. اما تو زرنگتر از اینها هستی. هر بار که تکه تکه ات میکنم. و تکه ها را به دقت به تماشا مینشینم ، چونان مایعی سیال و غلیط دوباره بهم می پیوندی و وجود یکپارچه و ممزوج شده ات را در حفره های وجودم خالی میکنی. تصاویر به باد می روند و من بی جواب، چاره ای جز پذیرش عاشقیت آن کل را ندارم.
منصفانه نیست . منصفانه نیست این جمع الاضداد.
تو مرا هم دیوانه کرده ای! لحظه ای دوستت میدارم و لحظه ی بعد از تو بیزارم. درست عین لیوانی که آب جوشیده درونش بریزی و همزمان در سطل یخ بگذاری اش. ترک خورده ام و به اشارتی تکه هایم از هم فرو میپاشند. نمیدانم کدام تکه منم و کدام تو؟
مسخره نیست؟! امروز ملتمسانه میخواستم که نباشی. نبودی ....اما پررنگ تر از همیشه بودی.
فیلم میدیدم، بودی. کتاب میخواندم از بین سطور حرف میزدی. راه میرفتم ، همقدم با من می آمدی. با من غذا خوردی و با من خوابیدی . حتی، حتی در هم آغوشی شبانگاه هم همراه من بودی. میان بوسه ها و نفسها .....
اینگونه فنا شدن را دوست ندارم. این حل شدن در تو و نماندن من. گویی هر چه بیشتر از تو میگریزم،اسیرترم. باتلاقی را میمانی که هر لحظه بیشتر فرو می کشی ام. احساس عجز میکنم. چنین فرو ریختن ، در تصورم نبود.
نوشتم تا شاید بیرون بیایی. شاید از بودنت رهایی یابم. اما چه عبث! تو خیال رفتن نداری. تو خیالی شده ای دوخته به من که خیال رفتنش نیست.
