ویرگول
ورودثبت نام
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
مریم شراوند
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

تو که نباشی، غصه میخورم.

هیچ وقت تعداد دوستانم از تعداد انگشتان یک دست بیشتر نبوده، دوست که میگویم دقیقا منظورم کسی است که توانسته ام بخشهایی از وجودم، چه تاریک و چه روشن را برایش عریان کنم.کسی که زوایایی شرم آور، ناهنجار ، زشت و حتی آلوده را در من به تماشا نشسته ، خنجر از دستم گرفته و ضمادی بر تکه پاره های روح و روانم گذاشته.وگرنه که به جبر حرفه ام، همیشه مجبور به تظاهر به دوستی و پذیرفتن تظاهرات دیگران به دوست داشتنم بوده ام و از شدت الطاف دوست نمایانی از این دست، بارها تا مرز خفگی رفته و برگشته ام.

میدانم که حضور هیچ کس در زندگی ام همیشگی نیست و اگر باز هم بر حسب تصادف حضوری همیشگی شد، کیفیت آن حضور همیشگی نیست . میدانم بعضی از تجربه ها تکرارناپذیرند و اثرشان تا همیشه بر دیواره ی روح حک میشود. با‌ وجود همه ی این دانسته ها ، امشب از هجوم افکار وحشی و وحشت آور ، دست به دامن قلم شدم. نمیدانم چه مرضی است وقتی کسی را با بهترین کیفیت ، در بهترین زمان ممکن داری، باز هم باید غصه ی نبودنش را بخوری! مثل منکه خوشبختم ، چون تو را دارم. تویی که توصیفت آسان نیست ، فقط میدانم از مدتها قبل ، سالهای دور ، شاید به اندازه ی همه ی عمرم انتظار کسی مثل تو را میکشیدم.اغراق نمیکنم اگر بگویم تو آرزوی تجسم یافته ی منی . نه که تو را خوب بشناسم. نه! اما من با تو خودم را بهتر میشناسم. جوری روی تاریکیهایم چراغ انداخته ای که وجود روشن شده ام از انوارِ تو را بیشتر از من قبلی دوست دارم.حتی اگر این نور،سیاهیهای پنهان شده ام را عیان کند .میدانی داشتن تو حس عجیبیست. مثلا اگر کسی روزی به من میگفت از فکر نداشتن چون تویی مثل همین الان چشمانم شروع به سوزش میکنند ، کلمات تار و رقصان میشوند و لبهام شوری اشک را مزه میکنند، حتما دیوانه میپنداشتمش! اما امشب از فکر نداشتنت بغض کردم و غصه خوردم. میدانی ،من از تصور نبودنت هم غصه میخورم. من از گم شدن و پیدا نشدن دوباره ی خودم هم غصه میخورم.

مریم شراوند

مرداد ۱۴۰۰

۸
۵
مریم شراوند
مریم شراوند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید