
امروز برای اولین بار با غریبه ای کنار ساحل سیگار کشیدم.
امروز برای اولین بار ، ترک موتور غریبه ای، از فرط شادی، در امتداد ساحل جیغ کشیدم.
امروز برای اولین بار ته سیگار قرمز رنگ را در چاه توالت فرنگی پنهان نکرده و آن را به دست غریبه ای سپردم.
امروز برای اولین بار .....
نسیم خنکی از سمت دریا می وزید و عطر تلخ و شورش را با شیطنت بصورتم می پاشید. کلمات از برابر دیدگانم میگذشتند و من حتی معنی ساده ترین واژگان را گم کرده بودم. چند بار به اول پاراگراف برگشتم و دوباره خواندم و دوباره صفحات ورق خوردند و دوباره واژه ها گم شدند. کتاب را بستم و روی تخته سنگ ، کنار کفشهایم گذاشتم. چشم به دریا دوختم.چونان صفحه ای بیکران ،بیت بیت اشعارش را در هیات امواج به زیر پاهایم میریخت. درنگ بیش ازین جایز نبود که در بزم نسیم و موج و دریا جای من خالی بود. برای درک بی واسطه ی بوسه های آب ، پاچه های تنگ شلوار جین را به سختی بالا دادم.دستها را از دو سو باز کرده و هوا را با تمام حجم ریه بلعیدم.
سنگینی نگاهی بر شانه ها و کمرم نشست. سر گرداندم. غریبه ای بود. نگاه میکرد .حرف اما ، نه! و شاید با نگاهش حرف میزد. کجا دیده بودمش؟ خطوط صورت آشناتر شد، آشنایی به اندازه ی دیروز تا امروز . تصویر جان گرفت. با سوتی گوشه ی لب، پسرکِ شناگرِ سرکش را از میان دریا به ساحل میخواند. صدای سوتش تمرکزم را گرفته بود و مجبور به بستن کتاب شدم. نجات غریق بود به گمانم.
اندکی عقب تر موتور سیکلتی آبی رنگ روی شنهای ساحل ردی انداخته بود.
نگاهش کردم ، نگاهش را دزدید. قدمی جلو آمد. نگاهم کرد.
" موتور سوار میشی؟"
دلم میخواست . سوار شدم.
دستان باد میان موهایم تاب میخورد و جنون سرعت ، زمان را به بازی گرفته بود .
دورتر از دورِ ساحل، نزدیک به هم ، روی دو تخته سنگ نشستیم. پرسید:" سیگار میکشی؟"
دلم میخواست. سیگار را جز پُک زدن و پُف کردنِ دود یاد نگرفتم.
نخ سیگار را که بین لبانم گذاشت و شعله به زیرش گرفت ، خندید. به گمانم ، گمان کرد که نابلدی را تظاهر میکنم و من خوشحال شدم از اینکه او اینگونه گمان کرد. و من برای اولین بار، همزمانی افروختن شعله و کام گرفتن از سیگار را یاد گرفتم .
گفت که چند روز است مرا میبیند. پرسید که دیده بودمش موقع موج سواری ؟ و من ندیده بودمش . اشتیاق چشمانش برای دیده شدن ، تعریف و تایید ، دلم را راضی به گفتن حقیقت نکرد .گفتم که دیده ام که چه ماهرانه روی موجها سوار بود و چه ماهرانه بر گُرده ی امواج بالا و پایین میشد. و چه برقی میزد شب چشمانش از تعریف نادیده های من.
سیگار به ته رسیده بود و آن ته مانده ی قرمز را از من گرفت. فقط همان. نه نامی خواست و نه شماره ای.
گفت که نامش وحید است و شماره اش این.
پرسید:" فردا هم می آیی؟"
دلم میخواست . اما نمیدانستم.
خورشید چونان نیم دایره ی نقش بسته بر انتهای سیگار در افق محو میشد و او میبایست به اتاقک کار خود بازمیگشت. اما من منتظر ماندم تا شکوه غروب دریا به پایان برسد.
از اولین مغازه ی آن سوی خیابان بسته ی سیگاری گرفتم و با عجله به سمت اتاقک دویدم. خدا خدا میکردم هنوز آنجا باشد. بود. سیگار را از پنجره ی باز اتاقک به سمتش سُر دادم. با نگاهش پرسید:"چرا؟"
با نگاهم گفتم:" برای تشکر، برای تشکر از اولین ها"
و بلند گفتم :" شاید فردا نه تو باشی و نه من."
مریم شراوند
شهریور ۱۴۰۰