
صدای هایده در آشپزخانه پیچیده. فکر کنم آهنگ "دل دیوانه" باشد. با قاشق چند ضربه به اطراف کوه سبزی یخ بسته میزنم ، سبزی ها مانند صفحه های یخیِ جدا شده ازکوههای قطبی ، داخل ظرف میریزند.هنوز زمان لازم دارند تا یخشان آب شود! ظرف را کنار پنجره میگذارم و سراغ میگوهای پاک شده درون آبکش میروم. غصه ام میگیرد.
" با شما چکار کنم؟!"
و از بوی زُهمشان سرم را به عقب میکشم.هیچ وقت یاد نگرفتم چطور با میگو غذا بپزم. اصلا چیزی که خودت نتوانی بچشی همیشه یک طرفش میلنگد. هر چقدر هم برایت از طعم لذیذ و خوشایندش بگویند، بی فایده است.بهشان نگاه میکنم. به همان اندازه که من از خوردنشان حالت تهوع میگیرم ، آنها هم از من متنفرند. هیچ رقمه خیال همکاری ندارند و جز در روغن سرخ کردنشان راه دیگری پیش پایم نمیگذارند.
هایده اوج میگیرد:" یه کاری کن خدایااااا. من از این دل جدا شم. نفرین به هر چی عشقه. میخوام عاشق نباشم."
هایده هم چه دل خوشی دارد. عاشق شدن را امری اختیاری میداند . مثلا یکروزِ گل و بلبل که چشم باز کرده و برنامه ی روزانه اش را در ذهن مرور میکرده، در ستون اول شماره ی ۵ نوشته"امروز میخواهم عاشق شوم" و حالا که ابر و باد و مه و خورشید دست به دست داده تا سوز صدایش سر به آسمان نهد ، میگوید که: "میخوام عاشق نباشم!"
باز سر و کله اش پیدا شد. نشد بخواهم دو دقیقه خلوت کنم و با آن هیبت همیشه طلبکار و نگاه عاقل اندر سفیهش پیداش نشود....

"حالا تو چه مرگت هست!. صد بار نگفتم آدمهای توی قصه ها را همانجا بگذار و با خودت اینطرف و آنطرف نکش. گیریم که ذهن خلاق "زویا پیرزاد" توانسته شخصیتی را ساخته و پرداخته کند که مدتهاست درون تو پنهان شده ، دستش را گرفته ، آورده ، روبرویت نشانده ، نشانت داده، از عاقبتش گفته ،خب کی چی؟ الان این آبغوره گرفتن برای اوست یا خودت؟"
آب دماغم را بالا میکشم و با پشت دست اشکهای بیموقع لعنتی را پاک میکنم. از شانس بد، این غذا پیاز هم لازم ندارد تا بار شرمندگی را به دوشش بیندازم.یاد استاد افتادم.
چرا استاد میگفت:" قصه ها ، همه دروغ هستند؟!"
چون هستند. چون روان تو به دنبال درد مشترک و همدرد مشترک میگردد تا بگوید ببین مثل تو هم هست. ببین زندگی همین است. ببین فقط تو نیستی، خوشحال باش. حتی شده آن را از دل قصه ها بیرون بکشد...
راستی در مورد جبر و اختیار در امور عاشقیت هم باید بگویم که....
حرفش را قطع میکنم..
ساکت شو، مزخرف نگو، کلی کار دارم .حوصله ی تو عقل کل نفهم را هم ندارم. برگرد به حفره ی سرد و تاریک خودت.به اندازه ی همین میگوها از تو هم متنفرم...
میگوها... شاید راهی برای بهتر کردنشان باشد. حتما راهی هست.بعدا پیدا میکنم.
مریم شراوند
سوم شهریور ۱۴۰۰