
میگفت «همهچیز درست میشود».
نه با اطمینان، نه با برنامه؛
فقط مثل جملهای که آدمها میگویند
تا گفتوگو تمام شود.
اولش باور کردم.
آدم وقتی خسته است،
به جملهها بیشتر از آدمها اعتماد میکند.
به «درست میشود»
بیشتر از «میخواهم درستش کنم».
او هیچوقت نرفت.
این سختترین بخش ماجرا بود.
آدمی که میرود،
حداقل تکلیفش را روشن میکند.
اما او ماند…
با پیامهای کوتاه،
با نگاههای نصفه،
با سکوتهایی که اسمش را گذاشته بود «مشغله».
من هم ماندم.
نه از شجاعت،
نه از امید؛
از عادتی که آرامآرام
به شکل زندگی درآمده بود.
روزها میگذشت
و من هر روز
کمی کمتر حرف میزدم.
نه چون حرفی نداشتم،
بلکه چون یاد گرفته بودم
کدام حرفها بیپاسخ میمانند.
کمکم خودم را اصلاح کردم؛
کمحرفتر شدم،
کمتوقعتر،
کماحساستر.
فکر میکردم اگر سادهتر شوم،
اگر کمتر بخواهم،
اگر کمتر «باشم»،
او بیشتر میماند.
اما آدمها
وقتی چیزی را رایگان به دست میآورند،
قدرش را نمیدانند.
و من خودم را
بیقیمت کرده بودم.
گاهی وسط حرفهایم میپرید.
گاهی اصلاً گوش نمیداد.
گاهی جوابها دیر میآمد
و من برای هر تأخیر
یک توجیه تازه میساختم.
برایش.
نه برای خودم.
بدترین دروغها
آنهایی نیستند که دیگران به ما میگویند؛
آنهاییاند که
ما برای نجات چیزی
به خودمان میگوییم.
شبها
وقتی همهچیز ساکت میشد،
صدای ماندنم را میشنیدم.
نه صدای عشق،
نه حتی دلتنگی؛
صدای عادت.
صدای ترسی که میگفت:
«اگر بروی، چه میماند؟»
او هیچوقت نگفت «نمیخواهم».
و من هیچوقت نپرسیدم «میخواهی؟»
ما در منطقهای خاکستری زندگی میکردیم
که نه اسمش رابطه بود
نه جدایی.
فقط معلقبودن.
روزهایی بود
که دلم میخواست دعوا کنیم؛
فریاد بزنیم؛
چیزی بشکند.
چون سکوت
داشت من را میشکست.
اما او آرام بود.
بیش از حد آرام.
آنقدر آرام
که درد را بیصدا منتقل میکرد.
میگفت «بمان».
اما دلیلی برای ماندن نمیساخت.
میگفت «دوستت دارم».
اما طوری زندگی میکرد
که انگار نبودنم
هیچ تغییری ایجاد نمیکند.
و این
تلخترین شکل دوستنداشتن است:
اینکه بودنت
اضافی به نظر برسد.
من هر روز
کمتر شبیه خودم میشدم.
آدمی که میخندید،
آدمی که حرف میزد،
آدمی که سؤال میپرسید.
همه را
به نوبت خاموش کرده بودم
تا کسی ناراحت نشود.
تا یک روز
در آینه
کسی را دیدم
که فقط مانده بود.
نه عاشق،
نه خوشحال،
نه حتی غمگین.
فقط مانده.
آن روز فهمیدم
ماندن همیشه نشانهٔ وفاداری نیست؛
گاهی فقط
نشانهٔ فراموشکردن خودت است.
آخرین بار
که گفت «همهچیز درست میشود»،
دیگر جواب ندادم.
نه چون قهر بودم،
بلکه چون
دیگر چیزی برای درستشدن نمانده بود.
من رفته بودم.
بیآنکه قدمی بردارم.
بیآنکه خداحافظی کنم.
بیآنکه صدایی ایجاد شود.
و این
شوک ماجراست:
او هنوز فکر میکند
من ماندم.
چون هنوز جواب میدهم،
چون هنوز هستم،
چون هنوز اسمم
در زندگیاش وجود دارد.
اما حقیقت این است:
من مدتهاست رفتهام.
آدمها
همیشه اول از درون میروند؛
بعد از زندگی دیگران.
و بعضی رفتنها
با ماندنِ یکطرفه شروع میشود.