
میگفتند هر انسان، درست وسطِ خودش ایستاده است؛
جایی میان دو بال.
یک بال، سفید بود؛
سبک، روشن، پر از یادِ بخشش.
وقتی تکان میخورد، هوا بوی آرامش میگرفت
و صدایی شبیه دعا در سکوت پخش میشد.
بال دیگر، سیاه بود؛
سنگین، خسته، پر از خشمهای فروخورده.
نه زشت بود، نه پلید؛
فقط زخمی بود…
زخمی از فراموششدن، از رهاشدن، از نخواستن.
آدمها فکر میکنند یا فرشتهای، یا شیطان.
اما حقیقت این است:
هیچکس با یک بال پرواز نمیکند.
او هر روز وسط این دو میایستاد.
نه کاملاً روشن،
نه کاملاً تاریک.
حلقهای بالای سرش بود؛
نه تاج،
نه نشانهی قدیسبودن؛
فقط یادآوریِ یک چیز:
«تو حق انتخاب داری.»
هر بار که مهربانی میکرد،
بال سفیدش کمی بزرگتر میشد.
هر بار که از روی درد، بدی میکرد،
بال سیاهش سنگینتر.
اما هیچکدام حذف نمیشدند.
تا روزی فهمید:
خدا، نور مطلق نیست که تاریکی را نفهمد،
و شیطان، تاریکی مطلق نیست که نور را نشناسد.
این انسان است
که میان این دو،
با انتخابهای کوچک،
خودش را میسازد.
و پرواز…
فقط زمانی اتفاق میافتد
که هر دو بال را بپذیری،
اما مسیر را
خودت
انتخاب کنی.